طراحی یک مدل علّی مرتبط بین ویژگیهای شخصیتی بدبینی با واسطهگری چگونگی ادراک استرسورها با اختلال خود بیمار انگاری در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات خوزستان، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
4 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
doi
10.30495/jpmm.2023.32316.3835چکیده
هدف: از این پژوهش، بررسی رابطه بین ویژگیهای شخصیتی بدبینی با واسطهگری چگونگی ادراک استرسورها با اختلال خودبیمارانگاری است. جامعه آماری پژوهش، شامل 11250 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر در سال تحصیلی 96-95 هستند که از میان ایشان و به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای، تعداد 371 نفر با استفاده از جدول مورگان، انتخاب شدند.ابزار گرد آوری دادهها: در این پژوهش، پرسشنامه خوشبینی-بدبینی کارتر(2000)، پرسشنامه ارزیابی تجارب زندگی ساراسول(1987) و مقیاس نگرش نسبت به بیماری کلنر(1985) است. برای تجزیه و تحلیل یافتهها از شاخصهای متناسب آماری در سطح استنباطی(همچون تحلیل عاملی، رگرسیون، مدلسازی معادلات ساختاری و ...) استفاده شده است.یافتهها: یافتهها بیانگر آن است که رابطه معنیدار و مستقیم بین ویژگیهای شخصیتی بدبینی(26/0)، چگونگی ادراک رویدادهای فشارزای پیشرفت(43/0) با اختلال خودبیمارانگاری و همچنین، رابطه معنیدار و غیر مستقیم بین ویژگیهای شخصیتی بدبینی و اختلال خودبیمارانگاری (13/0) وجود دارد.نتیجه گیری: نتایج بررسی اثر میانجی به روش بوت استراپینگ نشان داد که ادارک فشارزای پیشرفت، تاثیر متغیر بدبینی بر اختلال خودبیمارانگاری را به صورت جزیی، میانجیگری میکند.