تحلیل عوامل مؤثر بر میل به ماندگاری شغلی در واحدهای شناور با استفاده از رویکرد دیمتل فازی
نویسندگان
1 دانشجوی مقطع دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری
2 عضو هیئت علمی دانشگاه علوم دریایی امام خمینی (ره)
3 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس.
doi
10.22034/iamu.2024.2027197.3045چکیده
منابع انسانی از جمله داراییهای نامشهود سازمانی محسوب میشود که نتیجه میل به ماندگاری آنها میتواند سوق دهنـده یـا بازدارنده سازمان درجهت رسیدن به اهدافش باشد. هدف این پژوهش، تحلیل عوامل مؤثر بر میل به ماندگاری شغلی در واحدهای شناور با استفادهاز رویکرد دیمتل فازی است. برای گردآوری دادهها نخسـت بـا روش فراترکیـب 21 عامل مشترک مؤثر بر میل به ماندگاری شناسایی شد؛ سپس با وزندهی به روش بهترین- بدترین فـازی نتـایج حاکی از آن بود که اعتماد بین سازمانی و فردی و غنی سازی شغل با رویکرد توجه به شاغل و اصلاح مجدد و معماری سازمانی مهـمتـرین عوامـل هستند. سپس با روش دیمتل فازی به رابطهسنجی پرداخته و نتایج حاکی از آن شد که، تقویت اعتماد بین فردی و سازمانی، ارزیابی عدالت گرا، انعطاف پذیری، توسعه همه جانبه سازمانی، سازگاری با محیط خدمتی، غنی سازی شغل با رویکرد توجه به شاغل، عدالت محوری، افزایش مهارت پاسخگویی، وفاداری، تقویت ابعاد فرهنگی، بیشترین تاثیر گذاری نسبت به سایر مقولات درتمایل به ماندگاری شغلی کارکنان واحدهای شناور نداجا دارد. درنهایت، بهمنظور سنجش وضع موجود، 370 نفر از کارکنان واحدهای شناور از جامعهای به اندازه 5014 نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شـدند و مشـخص شـد کـه اعتماد بین فردی و سازمانی و عدالت محوری، بیشـترین امتیـاز سوقدهندگی جهت میل به ماندگاری شغلی را کسب کرد است.
