از خیالشناسی ابنعربی تا معرفتشناسی صدرایی
نویسندگان
1 استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
ابنعربی و ملاصدرا خیال را در معانی مختلفی به کار بردهاند که خیال منفصل و متصل، از شایعترین موارد کاربرد آن است. سایر کاربردها عبارتاست از خیال، «نامی برای ما سوی الله»، «هریک از موجودات»، «مرتبهای در صقع ربوبی»، «نفس»، «یکی از قوای نفس» و «مرتبهای از مراتب تکاملی نفس». در ایــن مقاله که با عنایت به سه معنای اخیرشکل گرفته است، کوشش میشود تا تصویری از کارکردهای خیال در نفسشناسی و پس از آن در معرفتشناسی صدرا ترسیم شود. بدینترتیب که یکبار از خیالشناسی تا نفسشناسی و سپس از آن تا معرفتشناسی حرکت میکنیم و بار دوم راه خیالشناسی را بهطور مستقیم تا معرفتشناسی تعقیب میکنیم. با این بیان، خلاقیت نفس و حرکت جوهری آن که متأثر از حوزه خیال هستند خود پیامدهایی در باب معرفتشناسی دارند که از آن جمله است: رابطه صدوری نفس و صورتهای ادراکی و حل اشکالات وجود ذهنی. بهعلاوه خلاقیت نفس در باب تعلیم و تربیت نقش برجستهای ایفا میکند. تغییر در ملاک کلیت و جزئیت، علم به مادیات، اثبات و حل اشکالات وجود ذهنی و علم حضوری از جمله ثمرات تجرد مثالی در حوزه معرفتشناسی است. البته در تمامی این مباحث، توجه خاص نگارنده بر روشن نمودن تأثیر عرفان ابنعربی بر حکمت صدرایی است.
