شناسایی و اولویت‌بندی عواملِ مؤثر بر تفکر راهبردی فرماندهان و مدیران دانشگاه‌های نظامی (مورد مطالعه: دانشگاه جامع امام حسین(ع))

نویسندگان

1 استادیار گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکدۀ مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران

2 پژوهشگر دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران

3 پژوهشگر دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران

4 استادیار گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکدۀ مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران، ایران، (* نویسندۀ مسئول)؛ kpmahmohamadi@ihu.ac.ir

doi
10.22034/iamu.2021.132425.2442
چکیده

با توجّه به پیچیدگی محیط و تغییرات شدید در سازمان‌ها و ساختارهای موجود و نیز وجود سلایق پویا و غیرخطی مؤثر بر این امر، شناسایی و اولویت‌بندی عوامل تفکّر راهبردی می‌تواند به برنامه‌ریزی برای تربیت فرماندهان و مدیران دانشگاه‌های نظامی کمک نماید. هدف از پژوهش، شناسایی عواملی است که در سه حوزۀ محیطی، سازمانی و فردی بر تفکّر راهبردی مؤثر است. روش پژوهش به صورت ترکیبی می‌باشد که در بخش کیفی با انجام مصاحبه، مفاهیم استخراج شده و تحلیل آن به روش تحلیل مضمون انجام شده است. در بخش کمی جهت اولویت‌بندی عوامل، از پرسشنامه استفاده شده و تحلیل آن با تکنیک دیمتل انجام شده است. در نتیجه سیزده عامل کلیدی شامل: ویژگی‌های شخصیتی، ویژگی‌های شهودی، علم، حضور در جمع افراد راهبردی، هوش سازمانی، محدودیت‌های محیطی و سازمانی، بصیرت، مهارت حل مسئله، تعادل در تعارضات و همگنی گروه، فرصت‌طلبی هوشمندانه، محیط پرتلاطم، عرصۀ میدانی مأموریت و عوامل قانونی به عنوان عوامل مؤثر بر تفکّر راهبردی شناسایی شدند. بر اساس نتایج به دست آمده، 3 عاملی که بیش‌ترین اثر را از منظر روابط علّی - معلولی دارد به ترتیب عبارت‌اند از: ویژگی‌های شخصیتی، ویژگی‌های شهودی و حضور در میان افراد راهبردی.