آسیبشناسی خودباوری و امید در بین کارکنان پایور آجا (مورد مطالعه: دانشگاههای افسری ارتش ج.ا ایران)
نویسندگان
1 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه هوایی شهید ستاری، تهران، ایران
2 3. دانشیار دانشگاه افسری امام علی(ع)، تهران، ایران (* نویسنده مسئول)؛ dr.naserabaszadeh@yahoo.com
3 استادیار گروه مدیریت دانشگاه فرماندهی و ستاد آجا، تهران، ایران
doi
10.22034/iamu.2020.241331چکیده
پژوهش حاضر با هدفِ شناسایی آسیبهای موجود در مسیر خودباوری و امید کارکنان پایور آجا با رویکردی آمیخته (کیفی- کمی) انجام شده است. جامعه آماری برای مرحله کیفی، شامل برخی از خبرگان حوزههای روانشناسی و جامعهشناسی و همچنین فرماندهان و مدیران راهبردی ارتش و برای مرحله کمی، دربرگیرنده کلیه فرماندهان، مدیران و کارکنان برخی از دانشگاههای افسری آجا بوده است. نمونه آماری در بخش کیفی با رویکرد هدفمند قضاوتی به تعداد 20 نفر و در بخش کمی به روش طبقه ای تصادفی به تعداد 240 نفر انتخاب گردیده است. ابزار گردآوری دادهها در این پژوهش شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه 24 سؤالی میباشد که روایی سؤالات مصاحبه با معیار مقبولیت و قابلیت تأیید و پایایی آن به روش باز آزمون (88/4 درصد) محاسبه شده است. همچنین روایی سؤالات پرسشنامه به روش محتوایی و پایایی آن به روش آلفای کرونباخ (0/869) تأیید گردیده است. تجزیهوتحلیل دادهها در بخش کیفی با روش تحلیل مضمون و در بخش کمی به روش تحلیل عامل تأییدی در نرمافزار21Amos انجام شده است. نتایج بخش کیفی نشان داد که هر یک از آسیب های خودباوری و امید کارکنان در شش دسته، آسیب های فرماندهی- مدیریتی، پرورشی- شخصیتی، شغلی- ساختاری، فرهنگی، اجتماعی و روانشناختی قابلتقسیم میباشند. همچنین یافتههای تحلیل عاملی روشن ساخت که در بین آسیبهای خودباوری، آسیبهای فرماندهی- مدیریتی (با بار عاملی0/912) و در بین آسیبهای امید کارکنان پایور آجا، آسیبهای پرورشی- تربیتی (با بار عاملی 0/972) بیشترین حمایت را از مدل اندازه گیری خود داشته اند.