مدل ساختاری عوامل خانوادگی با نقش واسطه‌گری عوامل فردی برای رفتارهای تحصیلی دانش‌آموزان

نویسندگان

1 گروه روانشناسی،واحد شیراز ،دانشگاه آزاد اسلامی ،شیراز،ایران

2 گروه روانشناسی-واحد مرودشت- دانشگاه آزاد اسلامی-مرودشت-ایران

3 گروه روانشناسی،واحد مرودشت،دانشگاه آزاد اسلامی،مرودشت،ایران

4 گروه روانشناسی،واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی-مرودشت-ایران

doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی روابط بین عوامل خانوادگی(کارایی خانواده، درک از رفتاروالدین) بر رفتارهای تحصیلی با واسطه­گری عوامل فردی(خودکارآمدی و خودتنظیمی) انجام گرفت. جامعه این تحقیق تمامی دانش­آموزان متوسطه شهر شیراز است که در سال تحصیلی 2018-2017 مشغول تحصیل در یکی از دبیرستان­های شهر شیراز بودند. جهت  انتخاب نمونه 581 نفر از  دانش­آموزان با استفاده از روش نمونه­گیری خوشه­ای تصادفی چند مرحله­ای انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه ادراک کودک از رفتار والدین(POPS) گرولینگ و همکاران (1997)، پرسشنامه عملکرد خانواده مک مستر(1983)، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد(1995)، پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و نوجوانان(SEQ-C) موریس(2001) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر(1980) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون معادلات ساختاری نشان داد مدل مورد نظر از برازش مطلوبی برخوردار است. در مجموع یافته­ها موید آن بود که ویژگی­های فردی دانش­آموزان می تواند تاثیر عوامل خانوادگی بر رفتارهای تحصیلی را واسطه­گری کند.