تناسب فرد-سازمان و تأثیر آن بر تعلق خاطر کاری کارکنان از طریق ایجاد اعتماد سازمانی (مورد مطالعه: یک سازمان نظامی)
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد
2 دانشجوی دکتری رفتار سازمانی و مدیریت منابع انسانی، دانشگاه یزد (نویسندۀ مسئول)، mb.fallahi88@yahoo.com
doi
چکیده
یکی از مسائل سازمانهای امروزی عدم تعلق خاطر کارکنان به کار است. تعلق خاطر کاری یک عامل مهم رفتاری است که تاکنون در سازمانهای نظامی ایران به تبیین آن پرداخته نشده است. هدف این پژوهش، تعیین تأثیر تناسب فرد-سازمان بر تعلق خاطر کاری با نقش میانجی اعتماد سازمانی است. تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری را کارکنان ستادی یک سازمان نظامی تشکیل دادند، که با تعیین حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، 176 نفر، از طریق روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند و مورد پیمایش قرار گرفتند. به منظور جمعآوری دادهها از پرسشنامه استاندارد تناسب فرد-سازمان، اعتماد سازمانی و تعلق خاطر کاری استفاده گردید، که پایایی آنها، از طریق آلفای کرونباخ، و روایی آنها، از طریق روایی محتوایی و روایی سازه بررسی شد. تجزیه و تحلیل دادهها از طریق آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک عامله، و مدلیابی معادلات ساختاری با کمک نرم افزار Smart-PLS و SPSS انجام شد. نتایج نشان داد، تناسب فرد-سازمان بر اعتماد سازمانی و تعلق خاطر کاری، به ترتیب با ضرایب مسیر 778/0 و 366/0 تأثیر مثبت و معنادار دارد. همچنین، اعتماد سازمانی در رابطه بین تناسب فرد-سازمان و تعلق خاطر کاری، نقش میانجی ایفا میکند.