نقش واسطهای خودکارآمدی در رابطه ویژگیهای شخصیتی با مهارت اجتماعی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی
2 استادیار گروه مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی
doi
چکیده
هدف از انجام این پژوهش تبیین نقش واسطهای خودکارآمدی در رابطه ویژگیهای شخصیتی با مهارت اجتماعی دانشآموزان بوده است. به لحاظ ماهیت و اهداف، این پژوهش از نوع کاربردی و برای اجرای آن از روش همبستگی استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشآموزان دختر دوره متوسطه اول مدارس غیر انتفاعی ناحیه 2 شیراز در سال تحصیلی 95-94 بود که با استفاده از روش خوشهای تک مرحلهای تعداد 4 مدرسه انتخاب شد و در هر مدرسه کلاسهای هفتم انتخاب و سپس به 140 نفر از دانشآموزان پرسشنامهها جهت تکمیل داده شد. ابزار اندازهگیری در این پژوهش پرسشنامه مهارت اجتماعی ماتسون، خودکارآمدی عمومی شرر و ویژگیهای شخصیتی نئو استفاده شده است. دادهها در دو سطح آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (ماتریس همبستگی، تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که انعطاف پذیری و برون گرایی با مهارت اجتماعی، همچنین، انعطاف پذیری با خودکارآمدی رابطه معنادار ندارد. بین خودکارآمدی با مهارت اجتماعی رابطه مستقیم معنادار وجود دارد. ویژگیهای شخصیتی روان رنجورگرا و وظیفه شناسی قادر به پیش بینی خودکارآمدی میباشند. بنابراین، خودکارآمدی در رابطه با ویژگیهای شخصیتی و مهارت اجتماعی نقش میانجی را ایفا میکند.