پیشبینی رضایت از زندگی براساس الگوی ارتباطی خانواده با نقش واسطهای انگیزش مذهبی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه یاسوج
2 دانشجوی کارشناسی ارشد
doi
چکیده
این تحقیق با هدف پیشبینی رضایت از زندگی براساس الگوی ارتباطی خانواده با واسطهگری انگیزش مذهبی در دانشجویان انجام گرفته است. بدین منظور نمونهای مشتمل بر350 دانشجو (150 پسر و 200 دختر) از بین دانشکدههای (علوم تربیتی، مهندسی، علومپایه و حقوق) دانشگاه شیراز به شیوۀ نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب گردید، و به مقیاسهایی از قبیل، مقیاس رضایت از زندگی دینر و همکاران (1985)، مقیاس الگوی ارتباطی خانواده ریچی و فیتزپاتریک (1994)، و مقیاس انگیزش موقعیتی گی، والرند و بلانچارد (2000) پاسخ دادند، پایایی و روایی مقیاسها نیز محرز گردید. برای تحلیل دادهها از روش آماری تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که بین الگوی ارتباطی خانواده و رضایت از زندگی ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد. بدین صورت که بعد گفت و شنود به طور مثبت و بعد همنوایی به طور منفی پیشبینی کنندۀ رضایت از زندگی بودند. همچنین نتایج نشان داد که الگوی ارتباطی خانواده بر انگیزش درونی مذهبی و بیرونی مذهبی اثر دارد. در نهایت اینکه انگیزش بیرونی نسبت به مذهب توانسته بین الگوی ارتباطی خانواده و رضایت از زندگی نقش واسطهای ایفا کند. یافتهها با توجه به تحقیقات پیشین به بحث گذاشته و پیشنهاداتی برای انجام پژوهشهای بیشتر در این زمینه مطرح شده است.
