فرایند تکرار در گویش شوشتری: نظریة بهینگی
نویسندگان
1 گروه زبانشناسی،دانشکده ادبیات، دانشگاه تربیت مدرس ،تهران، ایران
2 گروه زبان شناسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی،تهران، ایران
doi
10.22099/jill.2021.41265.1262چکیده
حوزه ساختواژه با ساختار درونی کلمات سروکار دارد و واژهسازی از مباحث مهم آن به شمار میرود. یکی از فرآیندهای زایا و زیرشاخة واژهسازی، فرایند ساختواژه تکرار است. از آنجایی که فرایند تکرار در بیشتر زبانهای بشری دیده میشود، از دیدگاهها و نظریههای مختلفی تحلیل و تبیین شده است. نظریة بهینگی یکی از این نظریهها است که در پی کشف مشترکات زبانها وگویشهای گوناگون است. پژوهش حاضر نیز به تحلیل و توصیف فرایند تکرار در گویش شوشتری، یکی از زیرشاخههای گویش بختیاری و متعلق به زبانهای ایرانی نو جنوب غربی، در چارچوب نظریة تناظر بهینگی میپردازد. در این مطالعه روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و دادههای زبانی از متون و واژهنامههای گویش شوشتری و همچنین گفتوگوهای روزمره گویشوران شوشتری گردآوری شدهاند. در تحلیل دادهها از شم زبانی یکی از مولفین که خود گویشور بومی است، استفاده شده است. تحلیل دادهها حاکی از آن است که در گویش شوشتری فرایند تکرار کامل افزوده و ناافزوده قابل مشاهده است و تکرار کامل افزوده خود نیز بر دو نوع میانی و پایانی تقسیم میشود. فرایند تکرار ناقص نیز به دو صورت پیشوندی و پسوندی در گویش شوشتری دیده میشود. در ادامه محدودیتهای مرتبط با هر کدام از فرایندها شناسایی شده و با توجه الگوی ساختاری هر یک در تابلوهای بهینگی رتبهبندی شدهاند. یافتههای این جستار کارآمدی نظریة بهینگی در تحلیل انواع فرایند تکرار را نشان میدهند. بر اساس یافتهها میتوان به این امر نیز پی برد که چگونه در ساخت انواع متفاوت فرایند تکرار در شوشتری از محدودیتهای خاص پایایی و نشانداری، با سلسهمراتب ویژه پیروی میشود.