حق نظارت بر کالای درحال حمل در مقررات رتردام؛ مطالعۀ تطبیقی با سایر کنوانسیونهای حمل و نقل کالا و حقوق داخلی
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استاد گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 استادیار گروه حقوق خصوصی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.29252/jlr.2021.220893.1859چکیده
امروزه استمرار نظارت و تسلط بایع یا سایر اشخاص ذینفع بر مبیعِ درحال حمل یکی از نیازهای تجارت بینالملل است. کارکردهای این نظارت طیف گستردهای از تعیین شرایط محیطی حمل کالا تا تغییر گیرندة کالا و محل تحویل آن و یا حتی ممانعت از تحویل و استرداد کالا را میتواند دربر داشته باشد. اگرچه حقوق و تکالیف بایع و خریدار در چارچوب حقوق بیع بینالملل کالا مورد مطالعه قرار خواهد گرفت، اما به لحاظ اینکه بستر اجرای این نظارت مقارن با حمل کالا و از طریق متصدی حمل و نقل است، حقوق و تکالیف فرستنده (بایع) و متصدی حمل و نقل نیز باید از منظر حقوق حمل و نقل بینالمللی کالا بررسی شود. در این خصوص در برخی از کنوانسیونهای حمل کالا مضامینی نسبتاً مشابه با عنوان «حق تصرف کالا» بهچشم میخورد، اما با مطالعة تطبیقی درمییابیم که مصداق کامل و روزآمد آن تحت عنوان «حق نظارت» در کنوانسیون رتردام 2009 پیشبینی شده است.
