منابع و ویژگیهای سیرهنگاری شیعیان در قرن ششم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران
2 استاد گروه تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران و دانشگاه اصفهان
3 دانشیار گروه تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران و پژوهشگاه حوزه و دانشگاه قم
4 استادیار گروه تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران
doi
10.22034/jis.2021.197071.1380چکیده
شیعیان نیز مانند اهل سنت به نوشتن سیره پیامبر اسلام k علاقهمند بودهاند و آثاری در این زمینه نگاشتهاند. در سیر تاریخی این سبک تألیفی، قرن ششم هجری دوران رشد و نمایانشدن شاخصههای سیرهنویسی شیعیان است. نگارش سیره نبوی برای شیعیان فرصتی بود تا باور و اندیشههای مذهب خود و نیز جایگاه و حقانیت ائمه و اهل بیت را نمایان و تأیید کنند، همان مجالی که نگاشتن سیره نبی مکرم اسلام k برای اهل سنت به منظور پاسداشت شیخین فراهم آورده بود. بعد از کوششهای شیعیان برای نوشتن سیره نبوی در پنج قرن نخست هجری، اولویتهای نویسندگان شیعه از قرن پنجم و ششم به بعد، تغییر کرد و اغلب، از نگارش درباره پیامبر به پژوهشهایی درباره زندگی دوازده امام معطوف شد. در این دوران، شیعیان نگارش اختصاصی درباره سیره پیامبر را رها کردند و بیشتر آثاری نگاشتند که علاوه بر زندگی رسول خدا شامل سیره و زندگی سیزده معصوم دیگر نیز بود.