نقدی شناختشناسانه بر داستان «پادشاه و وزیر یهودی» در مثنوی معنوی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات کردی، دانشکدة زبان و ادبیات ، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
10.22108/jpll.2022.127168.1572چکیده
بیان مسئله: داستانِ «پادشاه و وزیر یهودی» در مثنوی معنوی در خوانش نخست، بیانگر روشی در سیاستِ صاحبمنصبان برای تفرقهافکنی میان پیروان یک دین و آیین است. این داستان از دیدگاه معرفتشناختی و اندیشگانی نیز تصوّرات غلط و اشتباههای انسان را در استدلال به نمایش گذاشته است. مولانا در این داستان با نمایش طرح و نقشة وزیر برای نابودی دین مسیحیّت، عملاً نشان داده است که چگونه استدلال نادرست و نیز قضاوت و عمل مبتنی بر آن استدلال باعث فاجعه میشود.روش: در این جُستار چگونگی استدلال و توجیه وزیر و پادشاه یهودی برای کار آنها بهصورت توصیفی ـ تحلیلی نقد و بررسی میشود تا نقصها و ایرادهای ساختار اندیشة آنان پدیدار شود.یافتهها و نتایج: دستاورد پژوهش بر این موضوع دلالت دارد که اشتباه پادشاه و وزیر یهودی منشأ شناختی دارد و به تصوّرات نادرست آنها برمیگردد. آن دو با ذهنیّت بنیادگرایانة دوقطبی، به موضوع (دین مسیحیّت) اندیشیدهاند و برپایة همین ذهنیّت به ارزشگذاری، قضاوت و سرانجام صدور حکم اقدام کردهاند.