اثربخشی برنامۀ آموزش آوازخوانی ریتمیک بر تنظیم هیجان نوجوانان با اختلال طیف اوتیسم

نویسندگان

1 استادیار گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 استادیار گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2021.235700.1405
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آوازخوانی ریتمیک بر تنظیم هیجان نوجوانان با اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. به این منظور 20 نفر از نوجوانان با اختلال طیف اوتیسم 12 تا 15 سالۀ شهر تهران در سال تحصیلی 1398-1399، با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند در دسترس انتخاب و بررسی شدند. این افراد به‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. چک‌لیست تنظیم هیجان کودکان (شیلدز و سیچتی، 1998) به‌منظور سنجش تنظیم هیجان شرکت‌کنندگان در این پژوهش به‌کار رفت. سپس ضرورت طرح و نحوۀ اجرای آوازخوانی ریتمیک برای والدین و نوجوانان شرح داده شد. پانزده جلسه (هر جلسه 45 دقیقه) به‌صورت دو روز در هفته طی برای گروه آزمایش برگزار شد و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت. در پایان، مقیاس به‌کاررفته در پژوهش مجدداً برای گروه کنترل اجرا شد. اطلاعات پژوهش، جمع‌آوری و یافته‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشانگر اثربخشی آموزش آوازخوانی ریتمیک بر تنظیم هیجان نوجوانان با اختلال طیف اوتیسم با اندازۀ اثر 313/0 (01/0 ≤ P) است. پیشنهاد می‌شود در مراکز آموزش و توان‌بخشی نوجوانان با اختلال طیف اوتیسم، از آوازخوانی ریتمیک در جهت بهبود تنظیم هیجان آنان استفاده شود.