هماهنگی تصمیمات شناسایی و افشا در گزارشگری عدمقطعیتها: بررسی رابطه بین محافظهکاری شرطی و افشای ریسک
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مدیریت صنعتی و فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استادیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 استادیار. گروه مدیریت صنعتی و فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22108/far.2023.136416.1951چکیده
محافظهکاری حسابداری و افشای ریسک، دو سیاست اطلاعاتی هستند که مدیران میتوانند برای انتقال عدم قطعیتهای تجاری به استفادهکنندگان برونسازمانی استفاده کنند. انتظار میرود مدیران با در نظر گرفتن هزینه و منفعت این دو استراتژی گزارشگری، بین رویه شناسایی و افشای کیفی اطلاعات ریسک هماهنگی یا تبادل ایجاد کنند. پژوهش حاضر به بررسی ارتباط بین محافظهکاری شرطی حسابداری و افشای ریسک و همچنین، تأثیر تأمین مالی ازطریق بدهی و بیشاطمینانی مدیران بر انتخاب بین این دو سیاست اطلاعاتی توسط مدیران با استفاده از مدل رگرسیون چندگانه و بر مبنای نمونه 870 سال - شرکت در دوره زمانی 1390 تا 1399 میپردازد. وجود رابطه مثبت و معنادار بین محافظهکاری شرطی و افشای ریسک نشان میدهد مدیران از محافظهکاری شرطی و افشای ریسک بهعنوان دو سیاست اطلاعاتی مکمل در جهت کاهش عدم تقارن اطلاعاتی و هزینههای نمایندگی استفاده میکنند. همچنین، مدیران با اعمال محافظهکاری شرطی بیشتر، سطح افشای ریسک را بهبود میبخشند تا در تناسب با سطح عدماطمینان درکشده توسط استفادهکنندگان، یکنواختی بین اطلاعات کمی و کیفی حفظ شود. نیاز به تأمین مالی ازطریق بدهی دارای تأثیر منفی و معنادار و ویژگی بیشاطمینانی مدیران فاقد تأثیر معنادار بر ارتباط بین سطح محافظهکاری شرطی و سطح افشای ریسک شرکتها است. شرکتهای با نیاز بالاتر به تأمین مالی ازطریق بدهی، از محافظهکاری شرطی بالاتری نسبت به افشای ریسک بهمنظور کاهش هزینه بدهی استفاده میکنند. نتایج نشان میدهند هزینهها و منافع نسبی گزارشگری محافظهکارانه و افشای ریسک بر سیاستهای گزارشگری مالی دربارۀ ریسکها و عدمقطعیتها اثرگذارند.
