تأثیر جهتگیری مذهبی (درونی – بیرونی) و مکانیسمهای دفاعی بر میزان تابآوری مادران دارای کودکان آهسته گام
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش بررسی نقش جهتگیری مذهبی (درونی ـ بیرونی) و مکانیسمهای دفاعی در پیشبینی تابآوری مادران کودکان آهسته گام میباشد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری پژوهش کلیه مادران کودکان آهسته گام ساکن شهرستان خرمآباد که 100 نفر از آنها بهصورت نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش پرسشنامه تابآوری کونور و دیویدسون (20003)، پرسشنامه جهتگیری مذهبی آلپورت (1967) و پرسشنامه مکانیسمهای دفاعی (DSQ اندروز، 1993) بود. جهت تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده گردید. نتایج این پژوهش نشان داد که بین تابآوری با جهتگیری مذهبی درونی رابطه مثبت و معنیدار (001/0>P) و با جهتگیری مذهبی بیرونی (05/0>P) رابطه منفی و معنیدار وجود دارد. همچنین بین تابآوری با مکانیسم دفاعی رشد یافته (001/0>P) رابطه مثبت و معنیدار و مکانیسم دفاعی رشدنیافته (05/0>P) و مکانیسم دفاعی روان آزرده رابطه منفی و معنیدار وجود دارد (01/0>P). همچنین نتایج رگرسیون گامبهگام نشان داد که جهتگیری درونی بر تابآوری تأثیر مثبت دارد (001/0>P) و هراندازه مادران دارای کودک آهسته گام بیشتر از جهتگیری مذهبی درونی استفاده کنند به ارتقاء سلامت روان آنها افزوده خواهد شد، اما این رابطه با حضور متغیر مکانیسم دفاعی رشد یافته قویتر خواهد شد. این مطالعه نشان داد که مادران دارای کودک آهسته گامی که از جهتگیری مذهبی درونی و مکانیسم دفاعی رشد یافته استفاده میکنند از تابآوری بالاتر و سلامت روان مطلوبتری برخوردار خواهند شد.