بررسی خستگیپذیری مرتبط با تولید نیرو در گروه های سنی مختلف دختران ژیمناست و تمریننکرده برمبنای مراحل رشدی تانر
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار فیزیولوژی ورزشیف گروه علوم زیستی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استادیار فیزیوتراپی، دانشگاه علوم پزشکی ایران
doi
10.22089/spj.2020.8044.1970چکیده
این مطالعة مقطعی با هدف بررسی خستگیپذیری مرتبط با تولید نیرو در دختران ژیمناست و تمریننکرده برمبنای مراحل تانر انجام شد. بدینمنظور، 60 نفر از دختران ژیمناست و تمریننکرده با توجه به مقیاس بالیدگی تانر به سه زیگروه کودک، نوجوان و بزرگسال تقسیم شدند. آزمودنیها در سه جلسة جداگانه بهترتیب برای آشناسازی و اندازهگیریهای اولیه، آزمون بیشینه و آزمون خستگی به آزمایشگاه مراجعه کردند. در آزمون بیشینه برای تعیین زاویة مطلوب تولید نیرو، هر آزمودنی سه انقباض ایزومتریک بیشینة بازکنندههای زانو را در پنج زاویة متفاوت اجرا کرد. آزمون خستگی شامل تکرار انقباضهای بیشینة پنجثانیهای با پنج ثانیه استراحت تا رسیدن به 60 درصد گشتاور اولیه بود. فعالیت الکتریکی عضلة راست رانی با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی بهمنظور اندازهگیری میانگین توان فرکانس(MPF) ثبت شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه استفاده شد. تعداد تکرار انقباضها تا رسیدن به خستگی در کودکان تفاوت معناداری با نوجوانان و جوانان داشت (P < 0.05)، که این تفاوت (کودکان با نوجوانان و جوانان) در گروه ژیمناست معنادار نبود (0.05 < p )؛ بااینحال، نرمالسازی میزان افت گشتاور براساس نیروی تولیدی اولیه (اوج گشتاور)، الگوی مشابهی را در کودکان و جوانان نشانداد که میتواند گویای اهمیت بیشتر اوج گشتاور، نسبت سایر سازوکارهای مطرحشده، در توضیح خستگیپذیری بین کودکان و جوانان باشد. بهنظر میرسد تمرینات ژیمناستیک در سنین کودکی میتواند الگوی مقاومت به خستگی را به الگوی جوانان نزدیک کند.