در بارگاه خیال و کارگاه زبان
نویسندگان
doi
چکیده
زبان و کلام، گوهر اساسی خلقت و خلاقیت به شمار میآید. زبان در این عرصه نه به عنوان نهاد اجتماعی مورد نظر زبانشناسان، بلکه به عنوان نهادی که شالودۀ جهان بر آن بنا شده، ساحتی فراتر از واژگان و قواعد صرف و نحو را در بر میگیرد. در این شیوۀ اندیشیدن، زبان در حکم بستری برای خلقت و خلاقیت به شمار آمده و هستی همچون «کنش کلامی» حضرت حقتعالی قابلیت ظهور و بروز یافته است. در این تعریف از زبان، گوهر زبان با وجود نسبت مییابد و از راه زبان، انکشاف و گشودگی وجود پدید میآید. تخیل که گوهر خلاقیت به شمار میآید، تا زمانی که جنبۀ مادی نگیرد، رؤیاگونه است که به اسم «الباطن» تعلق دارد و با تعین خارجی آن به تصاویر هنری تبدیل میشود. درحقیقت، تخیل از گونۀ هستی است که با میانجیگری زبان در بارگاه خیال شیئیت مییابد. تخیل دارای مرتبه و سلوک خاص خود است و مراتب این سلوک خیالی، تضمینکنندۀ پیدایش انواع هنرهاست. نوشتار پیشرو، رهیافتی معرفتشناختی به موضوع کلام الهی، آفرینش در بستر زبان، عنصر تخیل و انواع آن و جایگاه آن در خلقت هستی و ارتباط آن با خلاقیتهای ادبی- هنری دارد .
