فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این مقاله با هدف بررسی ارتباط بین دعوت به تشیع و تقریب مذاهب اسلامی نوشته شده است. دعوت غیرشیعیان به مذهب تشیع در جایگاه یکی از وظایفی که در ذهن عموم شیعیان مرتکز است، حکمی از احکام شرعی تکلیفی را داراست. روایات واردشده در مسئله جواز یا عدم جواز دعوت به تشیع دو دسته هستند؛ بیشتر این روایات نهی از دعوت به تشیع دارند و برخی نیز دستور به دعوت به تشیع می‌دهند. با چشم‌پوشی از روایات و حل تعارض موجود در آنها، می‌توان استدلال عقلی برای اثبات وجوب دعوت به تشیع اقامه کرد. از سوی دیگر تقریب مذاهب در جایگاه یک اصل پذیرفته‌شدۀ اسلامی که ریشه در آموزه‌های قرآنی دارد، دارای لوازمی است که در نگاه اول با دعوت به تشیع در تضاد است. ارتباط دعوت به تشیع با تقرب مذاهب چیست؟ در این مقاله با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی، دلایل عقلی مربوط به وجوب دعوت به تشیع و دلایل مربوط به تقریب مذاهب بررسی شده است و سپس ارتباط بین این دو مطالعه گردیده است. تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد دلایل تقریب مذاهب بر دلایل عقلی دعوت به تشیع حکومت دارد و موجب تضییق دایره موضوع آنها می‌شوند؛ بنابراین دعوت به تشیع تا زمانی مصداق «عدل» و «ریشه‌کن‌کردن فساد» است که منافاتی با تقریب مذاهب نداشته باشد.