تلاش برای رسیدن به زبان مشترک ازطریق ورزش: رویکردی پدیدارشناسانه به تجربه زیستة دانشجویان بینالمللی ورزشکار
نویسندگان
1 Physical education department, Humanities Faculty, Tarbiat Modares University
2 Faculty of literature & Human Sciences, social science group
3 Centro de Evaluacion y Medicion de Bienestar Aptitud Fisica y Deportiva PhD, M.S.
4 .PhD Student Tarbiat Modares University, Tehran
5 Assistant professor of Humanities Faculty of Tarbiat Modares University
doi
10.22089/res.2023.15292.2409چکیده
در سالهای اخیر برگزاری رویدادهای فرهنگی و ورزشی بهعنوان ابزاری برای جامعهپذیری دانشجویان بهویژه دانشجویان بینالمللی مورد استفاده قرار میگیرد. هدف از تحقیق حاضر تحلیل تجربه زیستة دانشجویان بینالمللی ورزشکار از حضور در اولین المپیاد فرهنگی-ورزشی دانشجویان بینالملل است که با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. ازطریق روش نمونهگیری هدفمند با رویکرد حداکثر تغییرات بیشینه مشارکتکنندگان در این تحقیق انتخاب شدند (16=n). ازطریق مصاحبههای عمیق و گفتگوهای تأملی دادهها جمعآوری شد. با استفاده از رویکرد هفت مرحلهای دیکلمن (1989) دادهها تجزیهوتحلیل شدند. برایناساس ده دسته معانی فرعی شکلگیری تصویر متفاوت از ایران، آشنایی با فرهنگ کشور میزبان، برجسته شدن چالشهای میان فرهنگی و تلاش برای رفع آنها، تجربه کردن دانستهها از ایران، شبکهسازی و تقویت روابط اجتماعی ازطریق ورزش، تقویت حس انساندوستی، کمرنگ شدن ملیگرایی و تقویت همگرایی انسانی، از بین رفتن مرزها و موانع ارتباطگیری مؤثر، لزوم رعایت هنجارها و ارزشهای جمعی، شناخت ارزشهای محوری جامعه میزبان رویداد به دست آمد. بهصورت کلی میتوان بیان داشت که ورزش بهعنوان بستر و ابزاری برای تسهیل جامعهپذیری و رسیدن به زبان مشترک عمل کرده است و درصورتیکه برنامهریزان و سیاستگذاران از این ابزار بهخوبی استفاده کنند، میتوان شاهد بهرهگیری مطلوب از ورزش برای تأثیرگذاریها و تأثیرپذیریهای مطلوب بینالمللی بود.
