بررسی اختیار ظاهری نماینده در حقوق ایران و اسناد بین‌المللی‌

نویسندگان

1 دانشیارگروه حقوق، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر

2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه مازندران، بابلسر

doi
10.22059/jolt.2014.52494
چکیده

براساس اختیار ظاهری نماینده، چنانچه به‌رغم نبود نمایندگی، رفتار و گفتار اصیل سبب شود که ثالثی به نحو معقول و البته با حسن نیت به نتیجه برسد که وی به نماینده‏ اعطای اختیار کرده است، اصیل در مقابل ثالث حق استناد به نبود رابطة نمایندگی را نخواهد داشت. این نوع از اختیار در اسناد بین‏المللی و حقوق کشورهای مختلف به رسمیت شناخته شده است. در این تحقیق بررسی شده است که آیا در حقوق ایران نیز قانون گذاران مدنی و تجارت چنین مفهومی را می‌پذیرند یا خیر؟ نتیجة این پژوهش نشان می‏دهد بر خلاف حقوق مدنی، مبنای اصلی اختیار ظاهری نماینده، یعنی نظریة «اعتماد به ظاهر»، از مواد مختلفی در قوانین تجاری ایران استنباط‌شدنی است و استناد به اختیار ظاهری نماینده، نسبت به قراردادهای این حوزه اعمال‌شدنی به نظر می‎رسد.