تاثیرآموزش مهارتهای زندگی بر سلامت روانی و ارتباط بین فردی دانش آموزان دوره دوم متوسطه در استان کردستان
نویسندگان
1 دانشجوی مقطع دکتری تخصصی روان شناسی، مرکز تحصیلات تکمیلی، دانشکاه پیام نور تهران
2 استاد گروه روان شناسی، دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه روان شناسی تربیتی، دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران
doi
10.22038/mjms.2019.14415چکیده
مقدمه: کودکان و نوجوانان در فرآیند رشد و بالندگی خود، مهارتهای ارتباطی و نحوهی مقابله با چالشهای زندگی را یاد میگیرندکه پایهریزی شخصیت افراد در بزرگسالی میباشد. لذا پژوهش حاضر به تأثیرآموزش مهارتهای زندگی بر سلامت روانی و ارتباط بین فردی دانش آموزان دوره دوم متوسطه در استان کردستان پرداخته است. روش کار: پژوهش حاضر از نوع کاربردی بوده ونمونه آماری در این پژوهش معادل 86 نفربه حجم نمونه برآورد شده، روش نمونه گیری در این پژوهش طبقهای نسبی بود است، و نمونهی تحقیق شامل 240 نفر (120 نفر دختر و 120 نفر پسر) که به صورت تصادفی انتخاب شدهاند. ابزار مورد استفاده ازآزمون GHQ و پرسشنامه محقق ساخته 25 سؤالی(با تأیید اعتبار و روایی آلفای کرانباخ و سطح 80٪ )استفاده شد.وجهت بررسی فضیهها از تحلیل کواریانس چند متغیری همراه با تحلیل کواریانس ساده استفاده شد و سپس تحلیل دادهها با نرم افزار spss صورت گرفت. نتایج: نتایج نشان میدهد که خرده مقیاس اضطراب و افسردگی به طور قابل توجهی متفاوت است و میزان اقسردگی افرادی که آموزش دیدهاند کمتر از افراد آموزش ندیده هستند. اما اختلاف در دو خرده مقیاس اختلالات جسمی و عملکرد اجتماعی معنی دار نیست. نتیجه گیری: به طور کلی آموزش مهارتهای زندگی در دانش آموزان متوسطه دوم (دختر و پسر) در کردستان موثر بود. میزان مهارتهای زندگی دانش آموزان آموزش دیده بیشتر از میزان مورد انتظار بود و تفاوت معنی دار بود. در این پژوهش همچنین تأثیر آموزش در ارتباط بین فردی تایید شده است.