بررسی زنده‌مانی، رویش و فیزیولوژی شش گونه جنگلکاری‌شده تحت رژیم‌های مختلف آبیاری

نویسندگان

1 ‏استاد، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی نور، دانشگاه تربیت مدرس، مازندران، ایران. ‏

2 دانشجوی دکتری گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی صومعه سرا، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. ‏

3 ‏دانش آموخته دکتری گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی نور، دانشگاه تربیت مدرس، مازندران، ایران. ‏

4 ‏دانشیار جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی صومعه سرا، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. ‏

doi
10.30466/jfrd.2021.53728.1555
چکیده

در این پژوهش مشخصه­های رویشی و فیزیولوژیکی 6 گونه درختی کاشته­شده در منطقه صنعتی فولاد مبارکه اصفهان در فواصل آبیاری مختلف (هفت، 14، 21 و 28 روز یک­بار) به­صورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در سال 1398 مورد پژوهش قرار گرفت. مشخصه­های زنده­مانی، رویش ارتفاعی، قطری، تاجی، فتوسنتز، تعرق، هدایت روزنه­ای و کارآیی مصرف آب و همچنین محتوای پرولین و کلروفیل کل مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصل از مقایسه میانگین­ها نشان داد که با طولانی­تر­شدن دوره­های آبیاری از 7 روز یک­بار به 28 روز یک­بار درصد زنده­مانی گونه­ها و صفات ریختی مانند رویش ارتفاعی، قطری، تاجی و سطح برگ گونه­ها تحت تأثیر تنش کم­آبی کاهش می­یابد. فتوسنتز، هدایت روزنه­ای، تعرق، کارآیی مصرف آب و کلروفیل کل برگ در دوره آبیاری 7 روز یک­بار بیشترین مقدار و دوره آبیاری 28 روز یک­بار کمترین بودند، درحالی­که کمترین مقدار پرولین در دوره آبیاری 7 روز یک­بار و بیشترین مقدار آن در دوره آبیاری 28 روز یک­بار مشاهده شد. از نظر صفات فیزیولوژیکی بین گونه­ها تفاوتی وجود نداشت. به­طورکلی برآیند نتایج نشان داد که گونه­های داغداغان (Celtis australis)، زیتون تلخ (Melia azedarach) و اقاقیا (Robinia pseudoacacia) عملکرد مناسبی در دوره­های آبیاری مختلف در برخی مشخصه­های مورد بررسی از خود نشان دادند. به­طورکلی اگرچه تیمار 7 روز یکبار آبیاری نتایج بهتری نشان داد، اما با توجه به اینکه تیمارهای 14 و 21 روز یکبار نیز زنده­مانی بالایی داشتند می­توانند برای کاهش مصرف آب مورد استفاده قرار گیرند.