بررسی زندهمانی، رویش و فیزیولوژی شش گونه جنگلکاریشده تحت رژیمهای مختلف آبیاری
نویسندگان
1 استاد، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی نور، دانشگاه تربیت مدرس، مازندران، ایران.
2 دانشجوی دکتری گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی صومعه سرا، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران.
3 دانش آموخته دکتری گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی نور، دانشگاه تربیت مدرس، مازندران، ایران.
4 دانشیار جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی صومعه سرا، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران.
doi
10.30466/jfrd.2021.53728.1555چکیده
در این پژوهش مشخصههای رویشی و فیزیولوژیکی 6 گونه درختی کاشتهشده در منطقه صنعتی فولاد مبارکه اصفهان در فواصل آبیاری مختلف (هفت، 14، 21 و 28 روز یکبار) بهصورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در سال 1398 مورد پژوهش قرار گرفت. مشخصههای زندهمانی، رویش ارتفاعی، قطری، تاجی، فتوسنتز، تعرق، هدایت روزنهای و کارآیی مصرف آب و همچنین محتوای پرولین و کلروفیل کل مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصل از مقایسه میانگینها نشان داد که با طولانیترشدن دورههای آبیاری از 7 روز یکبار به 28 روز یکبار درصد زندهمانی گونهها و صفات ریختی مانند رویش ارتفاعی، قطری، تاجی و سطح برگ گونهها تحت تأثیر تنش کمآبی کاهش مییابد. فتوسنتز، هدایت روزنهای، تعرق، کارآیی مصرف آب و کلروفیل کل برگ در دوره آبیاری 7 روز یکبار بیشترین مقدار و دوره آبیاری 28 روز یکبار کمترین بودند، درحالیکه کمترین مقدار پرولین در دوره آبیاری 7 روز یکبار و بیشترین مقدار آن در دوره آبیاری 28 روز یکبار مشاهده شد. از نظر صفات فیزیولوژیکی بین گونهها تفاوتی وجود نداشت. بهطورکلی برآیند نتایج نشان داد که گونههای داغداغان (Celtis australis)، زیتون تلخ (Melia azedarach) و اقاقیا (Robinia pseudoacacia) عملکرد مناسبی در دورههای آبیاری مختلف در برخی مشخصههای مورد بررسی از خود نشان دادند. بهطورکلی اگرچه تیمار 7 روز یکبار آبیاری نتایج بهتری نشان داد، اما با توجه به اینکه تیمارهای 14 و 21 روز یکبار نیز زندهمانی بالایی داشتند میتوانند برای کاهش مصرف آب مورد استفاده قرار گیرند.