بررسی کارکرد پسوندها در زبان ترکی آذری
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی/ دانشگاه تبریز، آذربایجان شرقی، ایران
doi
10.22099/jill.2021.37586.1205چکیده
زبان ترکی از زبانهای پیوندی است و یکی از گویشهای آن در حال حاضر در تبریز رایج است. موضوع این مقاله بررسی کارکرد پسوند در این گویش است و روش کار آن بر این اساس است که در توضیح کارکردهای صرفی و نحوی پسوندهای بسیط، استقلال و معنیداربودن واژهها را ملاک تعیین نوع واژه میداند. نتیجة این بررسی نشان میدهد که پسوند در این گویش کمک میکند تا فعل به کلمات غیرفعل تبدیل شود، کارکردهای آن گسترش پیدا کنند و کلمات غیرفعل مانند فعل صرف شوند. این امر موجب میشود که فعلها و کلمات در حدی تنوع و تعدد یابند که بتوانند معانی و مفاهیم و امور و عواطف را با تفاوتهای بسیار ظریف و جزئی بیان کنند. 80 پسوند از 196 پسوند رایج در این گویش بسیط هستند. یک کلمه میتواند تا هفت پسوند بپذیرد. تعدادی از پسوندها ماهیت ساختواژی کلمات و تعدادی دیگر کارکرد نحوی آنها را تعیین میکنند. بلافاصله پس از ستاک، پسوندهای صرفی و در پایان پسوندهای نحوی قرار میگیرند. پسوندها طبق قوانین هماهنگی واکهها، به چند صورت تلفظ میشوند.
