بررسی تطبیقی روند قابلیت مقایسه گزارشگری مالی در سه کشور ایران، اندونزی و ایتالیا

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 استادیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 استاد گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.30479/jfak.2024.19750.3160
چکیده

هدف: هیأت‌های تدوین استاندارد، توسعه استانداردهای حسابداری با کیفیت بالا برای استفاده در بازارهای سرمایه جهانی را هدف مشترک خود قرار داده‌اند. زیرا معتقدند که مجموعه مشترک استانداردهای حسابداری با کیفیت بالا، قابلیت مقایسه و کارایی صورت‌ها و گزارش‌های مالی را افزایش می‌دهد و بازارهای جهانی را قادر می‌سازد تا با سایش کمتری حرکت نمایند. به بیان دیگر افزایش قابلیت مقایسه هدف نهایی هیأت‌ها و انجمن‌های حرفه‌ای مختلف در سراسر جهان می‌باشد. هدف پژوهش پاسخ به این سوال است که، علیرغم تمامی تلاش‌ها در راستای افزایش قابلیت مقایسه در سطح بین‌المللی آیا این امر محقق گردیده است؟روش: در پژوهش حاضر، صدو هفتادو یک شرکت طی دوره زمانی 1391-1400 (2012-2021)، مورد بررسی قرار گرفته‌اند. جهت تعیین مقایسه‌پذیری گزارشگری مالی، از مدل بارث، و برای آزمون فرضیه‌های پژوهش، از تحلیل‌های رگرسیونی تلفیقی/ترکیبی و از آماره t با دو نمونه مستقل، استفاده بعمل آمده است.یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که طی دوره پژوهش، قابلیت مقایسه گزارشگری مالی در کشورهای اندونزی و ایران افزایش یافته، در حالی که در کشور ایتالیا، کاهشی بوده است. نتیجه‌گیری: نتایج نشان دهنده این است که، میانگین مقایسه‌پذیری گزارشگری مالی در کشور توسعه‌یافته ایتالیا نسبت به کشور در حال توسعه ایران، بیش‌تر، و نسبت به کشور نوظهور اندونزی، کم‌تر بوده است. همچنین میانگین سطح قابلیت مقایسه گزارشگری مالی در کشور نوظهور اندونزی در مقایسه با کشور در حال توسعه ایران، بیشتر بوده است.دانش‌افزایی: بررسی روند قابلیت مقایسه به صورت تطبیقی با کشورهای دیگر، و محاسبه کمی قابلیت مقایسه با استفاده از مدل بارث، که این امر سبب افزایش غنا و توسعه مبانی نظری در داخل کشور گردیده است.

کلیدواژه‌ها