مدل علی دلبستگی شغلی مشاوران براساس توانایی انطباق پذیری شغلی و میانجی گری حمایتهای سازمانی در مدارس شهر تهران
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری مدیریت آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
2 دکتری مدیریت آموزش عالی - استادیاردانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
3 دکتری مدیریت آموزشی- هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
doi
10.22038/mjms.2019.14720چکیده
مقدمه: هدف از این پژوهش تبیین مدل علی ارتقاء دلبستگی شغلی مشاوران براساس توانایی انطباقپذیری شغلی با میانجیگری حمایتهای سازمانی در مدارس شهر تهران میباشد. روش کار: روش این پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی است و ازسویی دیگر به دلیل تحلیل روابط درونی بین مؤلفهها به روش تحلیل عاملی از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری شامل تمام مشاوران مدارس شهر تهران در سال تحصیلی 97-96 به تعداد 851 نفرمیباشد که بنابر مفرضههای معادلات ساختاری و با احتساب ضریب افت450 نفر مشاور بنابر به صورت تصادفی ساده و تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزار به کار رفته شامل: پرسشنامه 20 سؤالی توانایی انطباقپذیری شغلی ساویکاس(2005)،پرسشنامه 20 سوالی دلبستگی شغلی ادواردز و کیل پاتریک(1987) و پرسشنامه حمایت سازمانی سای و همکاران(2015) بود. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آمار توصیفی مرسوم و آمار استنباطی از جمله آزمون کولموگروف - اسمیرنوف، ماتریس همبستگی متغیرها، آزمون تحلیل عاملی تأییدی، مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارSPSS24,LISRELL استفاده شد. نتایج: نتایج به دست آمده نشان دادند که توانایی انطباقپذیری شغلی با 23/0و حمایتهای سازمانی با51/0دلبستگی شغلی مشاوران را تبیین میکند هم چنین انطباق پذیری شغلی با 32/0 حمایت های سازمانی را تبیین میکند. نتیجه گیری: همچنین نتایج مبین تأثیر مستقیم توانایی انطباقپذیری شغلی و تأثیر غیرمستقیم آن با میانجیگری حمایتهای سازمانی بر دلبستگی شغلی است.