معیارهای گزینش حکایات عرفانی برای تقویت هوش معنویِ کودکانِ در مرحله تفکر عینی
نویسندگان
1 دکترای زبان و ادبیات فارسی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)
2 دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین.
3 دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین،ایران.
doi
10.30479/irpli.2025.20950.1194چکیده
حکایتهای عرفانی میتواند یکی از منابعِ ارتقای هوش معنوی در کودکان باشد؛ اما ازآنجاکه بخشی از این حکایات با اقتضائات ذهنی و شناختی کودکان در تضاد است، تعیین ملاکها و معیارهایی که بتواند پاسخگوی ذهن جستوجوگر و معناجوی کودکان باشد، ضروری مینماید. هدف این پژوهش ارائه الگوهایی برای انتخاب حکایتهای عرفانی مناسب کودکان بهمنظور تقویت هوش معنوی آنهاست. در این پژوهش، با بهرهگیری از نظریه رشد شناختی پیاژه و مبانی روانشناختی درخصوص هوش معنوی برآنیم تا، به روش توصیفی ـ تحلیلی، معیارهایی برای گزینش آن دسته از حکایات عرفانی که قابلیت ارتقای هوش معنوی کودکان ازطریق بازنویسی، بازخوانی و بازآفرینی را دارند، معرفی نماییم. نتایج پژوهش حاکی از آن است حکایتهایی که دربردارنده مفاهیمی همچون ترویج ارزشها و فضایل انسانی، تکیه بر منابع معنوی در حل مشکلات، تعالیبخشی و حس تقدّس به مابعدالطبیعه هستند در ارتقای هوش معنویِ کودکانِ مرحلة تفکر عینی موثر خواهندبود. واژههای کلیدی: حکایات عرفانی، کودکان، هوش معنوی، پیاژه