تحکیم و تثبیت «حق غنیسازی» جمهوری اسلامی ایران در پرتو حقوق بینالملل هستهای
نویسندگان
1 دانشگاه علی دفاع ملی
2 دانشگاه عالی دفاع ملی
doi
چکیده
ارائه تفسیرهای گوناگون از حقوق و تعهدات ناشی از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای(NPT)، یکی از مسائل مهم و مورد مناقشه حقوق بینالملل هستهای است. وجود نقاط ضعف فراوان در این معاهده ازجمله درج عبارات کلی و مبهم، نامشخص بودن مکانیزم حل اختلافات و نداشتن توازن میان حقوق و تعهدات کشورها موجب شده تا قدرتهای هستهای قادر باشند با تفسیر دلخواه، دامنه حقوق و تعهدات ناشی از معاهده را به نفع خود تعریف کنند. قدرتهای هستهای با تفکیک میان «فعالیتهای هستهای حساس و غیرحساس» و تعقیب سیاست «غنیسازی صفر» درصدد نفی حقوق کشورها هستند. هدف اصلی پژوهش پاسخ به این پرسش است که در پرتو حقوق بینالملل چگونه میتوان «حق غنیسازی» ایران را تحکیم، تثبیت و استیفا کرد؟ فرض این پژوهش بر این بنیان استوار است که دستیابی به حقوق هستهای بهویژه «حق غنیسازی» به عنوان «حق لاینفک و ذاتی» ملت ایران و در سازگاری کامل با موازین حقوق بینالملل هستهای است. تلاش برای اثبات حقانیت جمهوری اسلامی ایران از طریق شناسایی و تحکیم حقوق هستهای شامل «حق توسعه»، «حق مشارکت»، «حق انتقال فناوری» و بهخصوص احقاق «حق غنیسازی» به عنوان «حق مسلم» ج.ا.ایران، از دیگر اهداف این مقاله به شمار میرود. نتیجه این تحقیق گویای این واقعیت است که به رسمیت شناختن «حق غنیسازی» علاوه بر تأمین منافع ملی، به توسعه حقوق بینالملل، علیالخصوص در حوزه تفسیر معاهدات و ایجاد رویه بینالمللی کمک میکند.
