نقش تأخیر گزارش حسابرسی بر ارتباط بین نوسانپذیری سود و حق الزحمه حسابرسی
نویسندگان
1 دانشیار گروه حسابداری، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، ایران
2 دانشجوی دکتری پردیس حسابداری، دانشکده دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، ایران،
3 مربی گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه هرمزگان، ایران
doi
10.30479/jfak.2021.16439.2939چکیده
هدف: نوسانپذیری سود که نشان دهنده درجه نااطمینانی سود شرکتها است؛ یکی از عوامل مؤثر بر ریسک حسابرسی شناخته شده و مطابق پژوهش های انجام شده، در تعیین حقالزحمه حسابرسی نقش مثبت دارد. هدف از این پژوهش پاسخ به این سؤال است که آیا حسابرسان صرف ریسکی را که به تلاش اضافی ارتباطی ندارد مورد مطالبه قرار میدهند یا اینکه به دلیل تلاش بیشتر، خود را محق به دریافت حقالزحمه بالاتر میدانند و یا ترکیبی از هر دو عامل به صورت همزمان در این قضیه دخالت داده میشود.روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی– همبستگی، از منظر هدف کاربردی و با استفاده از رویکرد پس رویدادی انجام شده است. دوره زمانی از سال 1393تا 1397 است که پس از غربالگری انجام شده، جامعه محدود به 970 شرکت-سال شده است. در این مطالعه با استفاده از رویکرد برآورد همزمان، به بررسی فرضیات رقیب ارتباط نوسانپذیری سود با تأخیر در گزارش حسابرسی از یکسو و نیز ارتباط آن با حقالزحمه حسابرسی از سوی دیگر پرداخته شده است.یافتهها: یک رابطه مثبت معنادار بین نوسانپذیری سود و حقالزحمه حسابرسی مشاهده شد؛ اما رابطه معناداری میان نوسانپذیری سود و تأخیر گزارش حسابرسی مشاهده نگردید. یافتهها تنها نشان میدهد که رابطه بین نوسانپذیری سود و حقالزحمه حسابرسی در مواردی که گزارش حسابرسی با تأخیر صادر میشود، شدیدتر است. همچنین شواهدی از وجود رابطه مثبت معنادار میان تأخیر گزارش حسابرسی و حق الزحمه حسابرسی به دست آمد.نتیجهگیری: حسابرسانی که گزارش حسابرسی را با صرف زمان بیشتر صادر میکنند، بی آنکه لزوماً تأخیر در گزارش پاسخی به نوسانپذیری سود باشد، تنها صرف ریسک بیشتری مطالبه میکنند.دانش افزایی: سهم این مطالعه در توسعه ادبیات موجود، تبیین تمایز میان حقالزحمه حسابرسی و تأخیر گزارش حسابرسی در انعکاس ریسک کلی حسابرسی و معرفی نوسانپذیری سود به عنوان نماینده درک حسابرس از خطر ذاتی است.