اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشانگان بالینی و تکانشگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور، نیشابور، ایران
2 دانشیار روانشناسی، گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور، نیشابور، ایران
3 کارشناسی ارشد مشاوره شغلی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قوچان، قوچان، ایران
doi
10.22038/mjms.2019.14748چکیده
مقدمه: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر نشانگان بالینی و تکانشگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای انجام شد. روش کار: این پژوهش از نوع پژوهشهای نیمهآزمایشی (طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل نابرابر) بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مادران دارای کودکان 6 تا 12 ساله مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای در شهر مشهد در سال 1395 بود که تعداد 24 نفر از این مادران به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. در این پژوهش جهت اندازهگیری میزان نشانگان بالینی از پرسشنامه DASS-21 و برای اندازهگیری میزان تکانشگری از پرسشنامه تکانشگری وایتساید و لینام استفاده گردید. مداخله درمانی طی 8 جلسه 90 دقیقهای بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. پس از پایان دوره گروه درمانی، از هر دو گروه پسآزمون گرفته شد و برای تحلیل دادهها از روش تحلیل کواریانس تک متغیره استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری باعث کاهش نشانگان بالینی (افسردگی، اضطراب و استرس) و تکانشگری کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای شده است (0.05 >P). نتیجه گیری: نتایج پژوهش بیانگر است که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشانگان بالینی و تکانشگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای موثر است.
