تأثیر نوسازی اجتماعی بر میزان باروری و ناباروری (مطالعه موردی دانشجویان دانشگاههای استان گلستان)
نویسندگان
1 استاد یار گروه جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران(نویسنده مسؤل)
2 استاد یار گروه جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران
3 عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی، دانشگام پیام نور، ایران
doi
10.22038/mjms.2019.14820چکیده
مقدمه: نگاهی به روند تحولات جهان نشان میدهد که در سه دهه اخیر، باروری زنان تغییرچشم گیری نشان داده است به طوری که به زعم گیدنز«در میان تغییراتی که این روزها در جریان است، اهمیت هیچ کدام بهاندازه اتفاقی نیست که در زندگی شخصی افراد شامل روابط جنسی، حیات عاطفی، ازدواج و خانواده در حال وقوع است». روش کار: پژوهش حاضر پیمایشی و از نوع همبستگی است که 135 نفر از دانشجویان زن متاهل50-20سال به صورت تصادفی و به روش نمونه گیری طبقه بندی به نسبت حجم معین انجام شد. ابزار جمع آوری دادهها شامل دو پرسشنامه نوسازی و توسعه اجتماعی( MSDQ) و پرسشنامه میزان تغییرات باروری و ناباروری بود. نتایج: نشان داد که بین تمامیخرده مقیاسهای متغیر پیش بین با متغیر ملاک رابطه معنادار وجود دارد که مقدار آن متوسط رو به بالا میباشد. جهت آن بصورت منفی و غیر مستقیم بود. خرده مقیاس بیطرفی عاطفی بیشترین مقدار ضریب همبستگی را در بین تمامیخرده مقیاسها دارابود(61/0-). در تحلیل رگرسیون دو متغیره خرده مقیاس فرد گرایی(با مقدار53/0-) بیشترین میزان تغییرات متغیر ملاک را تبیین کرد. نتیجه گیری: رابطه بین نوسازی اجتماعی و میزان باروری، ناباروری همان گونه که در این تحقیق نشان داده شده است یک رابطه معکوس میباشد؛ یعنی در مناطق محروم استان گلستان و در سطح روستاهای به دور از امکانات این رابطه به خوبی نمایان است. مناطق برخوردار از رفاه و توسعه، نزدیک به مرکزاستان و شهرهای بزرگتر شاهد میزان رشد جمعیت کمتری هستند. بنابراین جهت رسیدن به یک سطح باروری مطلوب در جامعه، باید تدابیری جهت اثرگذاری مناسب برنگرش زنان نسبت به باروری، به ویژه در افراد تحصیل کرده با توجه به فاکتورهای نوسازی اجتماعی اتخاذ گردد.