فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: تصمیم‎گیری برای تعیین میزان ذخایر نقدی شرکت‎ها، یکی از مسائل اصلی در ادبیات تأمین مالی محسوب می‎شود. مزیت عمده نگهداری سطح بهینه‎ای از وجوه نقد، افزایش توانایی شرکت برای استفاده از فرصت‎های سرمایه‌گذاری ارزشمند و پرهیز از هزینه‌های بالای  تأمین مالی خارج از شرکت است؛ لذا هدف اصلی این پژوهش، بررسی وجود سطح بهینه مدیریت سرمایه در گردش و نقطه بحرانی تورم و تاثیر آن بر سطح نگهداشت وجه نقد است.روش: برای دستیابی به هدف پژوهش، نمونه‌ای متشکل از 100 شرکت پذیرفته ‌شده در بورس اوراق تهران طی دوره زمانی 1387-1398 با استفاده از روش داده‌های ترکیبی بررسی شده است. به منظور کمی کردن متغیر مدیریت سرمایه در گردش از خالص سرمایه در گردش و برای سنجش متغیر سطح نگهداشت وجه نقد از نسبت تغییرات موجودی نقدی به کـل دارایـی استفاده شده است. متغیر تورم از طریق شاخص قیمت مصرف‌کننده محاسبه می‌شود.یافته‌ها:نتایج پژوهش نشان داد با افزایش تورم، در ابتدا مقدار وجه نقد نگهداری‎شدۀ شرکت‌ها افزایش می‌یابد؛ اما هنگامی که تورم به سطح خاصی برسد، میزان نگه‎داشت وجه نقد شرکت‌ها با افزایش تورم، کاهش می‎یابد. نتایج پژوهش نشان داد نقطه بحرانی تورم برای شرکت‌های ایرانی 16 درصد است؛ اما شرکت‌هایی که دارای سرمایه در گردش مثبت هستند، آستانه تحمل‌پذیری بیشتری در مقابل تورم دارند و نقطه بحرانی تورم برای آنها در حدود 19 درصد است. همچنین نتایج نشان داد هنگامی که سرمایه در گردشافزایش یابد، سطح وجه نقد نگهداری‎شدۀ شرکت‌ها افزایش می‌یابد و هنگامی که سرمایه در گردشبه سطح خاصی برسد، میزان نگه‎داشت وجه نقد واحدهای تجاری با افزایش سرمایه در گردش، کاهش می‎یابد به بیانی دیگر،  رابطه بین سرمایه در گردش و سطح نگهداشت وجه نقد غیرخطی و U شکل وارونهاست. نتیجه‌گیری: در مجموع نتایج پژوهش نشان داد مدیریت سرمایه در گردش کارا می‌تواند ابزاری سودمند برای مدیران باشد که اگر به خوبی مدیریت شود می‌تواند نقش مهمی را در شرایط تورمی برای سطح نگهداشت وجه نقد واحدهای تجاری ایفا کند و منافع زیادی را عاید واحدهای تجاری نماید.دانش افزایی: این پژوهش مشخص می‌کند رابطه بین سرمایه در گردش با تورم و سطح نگهداشت وجه نقد غیرخطی است.