رژیم حقوقی قراردادهای رایانش ابری
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد حقوق مالیکت فکری، دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی (نویسنده مسئول)
doi
10.29252/jlr.2022.225289.2074چکیده
رایانش ابری مدلی برای ارائة خدمات در فناوری اطلاعات است که امکان ذخیرهسازی یا پردازش اطلاعات در بستر اینترنت یا شبکههای خصوصی را فراهم میکند. قراردادهایی که میان ارائهدهندگان و کاربران خدمات رایانش ابری منعقد میشوند، عمدتاً از نوع قراردادهای استاندارد یا الحاقی هستند که کاربر با کلیک روی گزینة «موافقم» در وبسایت ارائهدهنده، آن را قبول میکند. لیکن در مواردی که شرکتها و سازمانهای بزرگ طرف قرارداد هستند، مفاد قرارداد مورد مذاکره قرار میگیرد. در این مقاله، برای ترسیم رژیم حقوقی این قراردادها، بیش از 30 قرارداد خارجی و 14 قرارداد ایرانی مورد بررسی قرارگرفته و شروط متداول در قراردادهای استاندارد رایانش ابری بر اساس موضوع به سه دستة شروط مربوط به دادهها، شروط مربوط به مسئولیت و سایر شروط تقسیمبندی شدهاند. سپس اعتبار آنها در نظام حقوقی ایران و در مواردی در اتحادیة اروپا و ایالات متحدة آمریکا تبیین شده است. مطالعه نشان میدهد که قالب این قراردادها در نظامهای حقوقی مختلف نسبتاً یکسان بوده، ولی مبانی توجیهی متفاوتی نسبت به توصیف و اعتبار قراردادهای رایانش وجود دارد. قراردادهای متداول در ایران نیز شباهتهای زیادی با قراردادهای خارجی دارند و این نوع قراردادها را میتوان در زمرة قراردادهای آزاد قلمداد کرد.
