تأثیرمیزان استفاده از شبکههای اجتماعی مجازی با نقش میانجی گری کیفیت زندگی بر سلامت عمومیورزشکاران جانباز و معلول ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، دانشکده تربیت بدنی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار، دانشکده تربیت بدنی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار، دانشکده تربیت بدنی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، دانشکده تربیت بدنی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22038/mjms.2019.14892چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیرمیزان استفاده از شبکههای اجتماعی مجازی با نقش میانجی گری کیفیت زندگی بر سلامت عمومیورزشکاران جانباز و معلول ایران بود. روش کار: روش تحقیق از نوع توصیفی و همبستگی میباشد. جامعه آماری این تحقیق کلیه ورزشکاران جانباز و معلول ایران در سال 1397 تشکیل داده است. روش نمونهگیری به صورت تصادفی خوشهای چند مرحلهای بود. حجم نمونه با توجه به جدول مورگان 384 نفر و در مجموع 390 پرسشنامه جمع آوری گردید. به منظور جمع آوری دادهها از پرسشنامه محقق ساخته میزان استفاده ازشبکههای اجتماعی مجازی، کیفیت زندگی رولند و همکاران (2006) و پرسشنامه سلامت عمومی(GHQ) گلدبرگ استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمونهایt تک نمونهای، ضریب همبستگی پیرسون و ضریب رگرسیون خطی و نرم افزار آماری نرم افزار SPSS نسخه 22 در سطح معنیداری 05/0 استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که بین شبکههای اجتماعی مجازی با سلامت عمومیرابطه معنی داری وجود ندارد ولی تأثیر متغیر میانجی کیفیت زندگی در رابطه علی شبکههای مجازی اجتماعی با سلامت عمومیمعنادار است (001/0≥ P). نتیجه گیری: به نظر میرسد که شبکه اجتماعی زمانی که به عنوان حامیو تقویت کننده باشد، میتواند کیفیت زندگی را بالا برده و به تبع آن سلامت عمومی را ارتقا دهد.