بررسی نیازهای آموزشی و مشکلات اعضای تعاونی زنان روستایی نودشه در شهرستان پاوه

نویسندگان

1 دانشگاه بو علی سینا

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته ترویح و آموزش کشاورزی، دانشگاه بو علی سینا، همدان، ایران

3 عضو هیات علمی/ دانشگاه بوعلی سینا همدان

doi
10.22034/ajcoop.2018.66630
چکیده

هدف اصلی این تحقیق شناسایی و اولویت بندی نیازهای آموزشی اعضای تعاونی زنان روستایی نودشه بود. نیازهای آموزشی اعضای تعاونی در ابتدا با  استفاده از روش کیفی ارزیابی مشارکتی روستایی شناسایی و سپس با استفاده از روش کمی(پرسش‌نامه) اولویت‌بندی گردید. برای سنجش و اولویت­بندی نیازهای آموزشی در بخش کمی از الگوی تجزیه و تحلیل شغل استفاده شد. جامعة آماری این مطالعه شامل 230 نفر از اعضای تعاونی بودند که 144 نفر از آنان با استفاده از جدول مورگان به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق در روش کمی، پرسش‌نامه بود که روایی آن را متخصصانبررسی محتواییکردند وپایاییآن با  انجامپیش‌آزمونو با استفادهازنرم افزار SPSS  تعیینشد. روش تحلیل داده‌ها به دو صورت توصیفی و استنباطی انجام گرفت. نتایج نشان داد که مهم­ترین نیازهای آموزشی زنان عضو تعاونی نودشه در موضوعات مورد بررسی عبارت بودند از: 1. حفاظت، احیا و پیشگیری از تخریب مراتع؛ 2. کنترل آفات، بیماری­ها و علف­های هرز موجود در باغ‌ها و 3. آشنایی با طراحی مدل­های جدید گیوه و لباس. نتایج همچنین نشان داد که مهم­ترین مشکلات اعضای تعاونی عبارت بودند از: 1. عدم آشنایی کافی اعضا با اهداف، اصول و قوانین و مقررات تعاونی؛ 2. کافی نبودن سرمایة تعاونی؛ 3. استیجاری بودن ساختمان تعاونی؛ 4. انتظارات غیرمنطقی برخی از اعضا از تعاونی و 5. نگرش منفی نسبت به تعاونی.