ارائه مدل ساختاری مشارکت اجتماعی بر مبنای خودکارآمدی، هویت اجتماعی و تابآوری بر اساس نقش میانجیگری امید
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
doi
10.22038/mjms.2019.15097چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل ساختاری پیشبینی مشارکت اجتماعی بر اساس میزان خودکارآمدی، هویت اجتماعی، تاب آوری با نقش میانجی امید انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، همبستگی با رویکرد مدل ساختاری بود. از جامعه کارکنان یک شرکت دولتی، با استفاده از روش تصادفی ساده 303 نفر انتخاب شد و پرسشنامههای پژوهش شامل هویت اجتماعی (جنکینز، 2008)، امیدواری (اشنایدر و همکاران، 1991)، مقیاس تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003)، خودکارآمدی (شرر و همکاران،1982) و مشارکت اجتماعی (درستکار، 1397) بود. برای تحلیل دادههای پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون، آزمون رگرسیون چندمتغیری و جهت برازش مدل اندازه گیری پژوهش از تحلیل عاملی تاییدی استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که امید، هویت اجتماعی، تابآوری و خودکارآمدی بر مشارکت اجتماعی تاثیر مستقیم دارند (005/0≥p). همچنین هویت اجتماعی، تابآوری و خودکارآمدی با نقش میانجیگری امید بر مشارکت اجتماعی تاثیر دارد (005/0≥p). نتیجه گیری: با توجه به اهمیت مشارکت اجتماعی در سازمانها، میتوان از نتایج این پژوهش به منظور پیشبینی و تقویت مشارکت اجتماعی استفاده کرد.