مقایسۀ تأثیر یک جلسه فعالیت ورزشی تداومی و تناوبی با شدت بالا بر سطوح TNF-α و VEGF بافت عضلۀ نعلی موشهای چاق
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان، ایران
2 دانشیار، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 کارشناسارشد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان، ایران
4 دانشیار، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان، ایران
doi
10.22059/jsb.2018.66096چکیده
هدف پژوهش حاضر مقایسۀ اثر یک جلسه فعالیت ورزشی تداومی و تناوبی با شدت بالا بر سطوح TNF-αو VEGF بافت عضلۀ نعلی موشهای چاق بود. به این منظور 45 سر موش هشتهفتهای به مدت هشت هفته با رژیم پرچرب تغذیه شدند. سپس 27 سر موش با شاخص تودۀ بدنی بیش از gr/cm2 68/0 به وزن gr10±320 بهطور تصادفی به سه گروه کنترل، فعالیت تداومی و فعالیت تناوبی با شدت بالا تقسیم شدند. پس از دو هفته آشناسازی و تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی، گروه تناوبی و تداومی بهترتیب با شدت 100 درصد vVO2maxو 65 درصد vVO2maxدویدند، بهطوریکه مدت زمان دویدن براساس مسافت در گروه فعالیت ورزشی تناوبی محاسبه شد. گروه کنترل در هیچ برنامهای شرکت نکردند. بلافاصله حیوانات تشریح و عضلۀ نعلی آنها جدا شد. پس از تعیین نرمال بودن دادهها از آزمون آماری واریانس یکطرفه استفاده شد(05/0P<). یافتهها نشان داد فقط گروه فعالیت ورزشی تناوبی در مقایسه با گروه کنترل (001/0=P) و با گروه تداومی (003/0=P) موجب کاهش معنادار سطوح VEGF شد، اما سطوح TNF-αدر هر سه گروه تفاوت معناداری نداشت. همچنین نتایج نشان داد که برخلاف تصورات قبلی، فعالیت ورزشی تناوبی شدید موجب افزایش التهاب نشد. نگرانی در مورد انجام فعالیت ورزشی تناوبی و بالا رفتن التهاب و همچنین کاهش سطوح VEGF گروه تناوبی در افراد چاق مورد تردید است که تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است