اپیدمی و دولت تنظیم‌گر

نویسندگان

1 استادیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.29252/jlr.2022.226829.2167
چکیده

نوشتار حاضر بحران کرونا را از منظر حقوق تنظیمی به بحث می‌گذارد. به عبارت دقیق‌تر، موضوع اصلی بحث، تأثیر متقابل وضعیت‌های اپیدمی و دولت تنظیم‌گر است. پرسش اصلی این نوشتار آن است که وضعیت اپیدمی چه تأثیر یا تأثیرات احتمالی بر دولت تنظیم‌گر می‌گذارد و پاسخ یا پاسخ‌های احتمالی دولت تنظیم‌گر به وضعیت‌های اپیدمیک، مانند کووید-19 چه پارادایمی را از نسبت مفهوم منفعت عمومی و نظام بازار ترسیم می‌کند؟ پاسخ اجمالی به این پرسش آن است که ورود شوک‌های جدید مانند بحران‌های سلامت به نظام تنظیمی، وضعیت تنظیمی را به سطح بالاتری که متضمن مداخله بیشتر دولت است، سوق می‌دهد. این امر به‌واسطۀ فشارهای مختلف، مانند فشارهای ناشی از افکار عمومی، ذی‌نفعان و فشارهای ناشی از کاستی بازار صورت می‌گیرد و هم‌زمان، میزان پایبندی دولت به مفهوم منفعت عمومی را به رخ می‌کشد. در عین حال، آموزه‌های تنظیم خوب و تقویت نظارت‌ها و تضمین متابعت از مقررات تنظیمی در کنار کاهش تشریفات غیرضروری و تقویت همکاری‌های بین‌المللی در هنگام بروز بحران‌های سلامت می‌تواند به ترسیم تصویری دقیق‌تر از پارادایم جدید دولت و بازار کمک کند. پارادایمی که عمدتاً مبتنی بر تنظیم‌گری هوشمندانه، وابسته به نتیجه و معطوف به تقویت اعتماد شهروندان به دولت تنظیم‌گر است.