بازخوانی واقعه سقیفه بر مبنای نظریهی انتقال قدرت در جوامع قبیلهای: از نصّ نبوی تا اقتدار قریشی
نویسندگان
1 فوق دکترای تاریخ اسلام و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/hsow.2026.2068242.1634چکیده
اجتماع سقیفه بنیساعده، نخستین صحنه شکلگیری قدرت پس از رحلت پیامبر(ص)، نقطه عطفی تعیینکننده در تاریخ سیاسی اسلام بود. این رخداد، صرفاً در انتخاب خلیفه اول خلاصه نمیگردد، بلکه آغازگر سازوکارهایی شد که در دهههای بعد، منازعات فکری و نظامی میان مسلمانان را رقم زد. بر پایه نظریه «انتقال قدرت در جوامع قبیلهای»، این پژوهش، مناسبات اجتماعی و سیاسی منتهی به برتری جناح قریش در سقیفه را بازبینی میکند.سؤال اصلی: چگونه ساختار قبیلهای عرب صدر اسلام و رقابتهای دیرینه قریش و انصار، مسیر جانشینی پیامبر(ص) را از مشروعیت دینی به مقبولیت عرفی سوق داد؟تحقیق حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر منابع تاریخی اهل سنت و شیعه نشان میدهد که بحران جانشینی، بازتابی از کشمکش منزلت و اقتدار اجتماعی بود. در این فرایند، غلبه عنصر قبیلهای موجب شد که نظام خلافت بر پایه انتخاب سیاسی استوار گردد. نتیجه اینکه واقعه سقیفه، الگوی انتقال قدرت در جامعهای قبیلهمحور را شکل داد که در آن پیوندهای نسبی، اتحادهای گروهی و حفظ وحدت اجتماعی بر معیارهای دینی پیشی گرفت و زمینهساز درگیریهای نظامی بعدی (ردّه، جمل، صفین، نهروان و کربلا) و نیز اختلافات سیاسی آتی (خلافتهای اموی و عباسی) گردید و بدینترتیب، مبنای مشروعیت سیاسی در جهان اسلام را دگرگون ساخت.