جنگ اول افغان و انگلیس (1839-1842)؛ علل و پیامدها
نویسندگان
1 استاد گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 دانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
3 دانشجوی دکتری تاریخ اسلام، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
4 دانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
doi
10.22034/hsow.2026.2074605.1644چکیده
نخستین تلاش استعمار انگلستان برای تسلط بر مناطق افغاننشین شرق خراسان از طریق حمایت و انتصاب شاه شجاع سدوزایی به امارت کابل، با واکنش ساکنان افغانی منطقه مواجه و به جنگ اول افغان و انگلیس در ۱۸۳۹–۱۸۴۲م منجر شد که با مقاومت مجدّانه افغانها به شکست و عقبنشینی انگلیسیها انجامید. این نبرد تأثیرات عمیقی بر نواحی افغاننشین شرق خراسان بر جای گذاشت. این پژوهش تاریخی با رویکرد کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و تاریخی، در پی ارائه پاسخ بدین پرسش است که زمینهها، علل و پیامدهای جنگ اول افغان و انگلیس کدامند؟ نتایج پژوهش حاکی از آن است که رقابت راهبردی میان روس و انگلیس موسوم به «بازی بزرگ»، تغییرات مکرر درحکومتهای محلی افغانها، بافت قبیلهای و مرکز گریز جامعه افغان، سیاستهای مداخلهجویانه انگلیس، سوءتفاهمها و بیاعتمادی متقابل میان قبایل افغان و نیروهای انگلیسی به عنوان عوامل کلیدی در وقوع جنگ عمل کردند. تشکیل شورای مقاومت و ایجاد حس خودآگاهی میان افغانها مهمترین پیامد این نبرد بود. علاوه بر این، کاهش نفوذ نظامی و سیاسی انگلیس در میان افغانها، تشدید رقابتهای منطقهای، بازنگری اساسی در سیاستهای انگلیس در منطقه و بیثباتی سیاسی در جامعه افغان، از دیگر پیامدهای این نبرد بودند.