بررسی روایت آیه­ نگارانۀ تاریخ­نگاران صفوی از ستیزه های نظامی صفویان و ازبکان در دوره شاه اسماعیل (907-930ق)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مطالعات ایران بعد از اسلام، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران )مدرس گروه تاریخ دانشگاه یاسوج)

2 دانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.

doi
10.22034/hsow.2025.2065594.1627
چکیده

مشروعیت حکومت صفویان یکی از مسائل مهم در تاریخ سیاسی و مذهبی ایران است که به شیوه‌های مختلفی توجیه و تقویت شده است. صفویان، با تأکید بر مفاهیم دینی، تاریخی و ایدئولوژیک، سعی داشتند جنگ‌های خود علیه ازبکان، رقیب مذهبی خود، را مشروع جلوه دهند. یکی از مهم‌ترین ابزارهای آنان، استفاده از آموزه‌های اسلامی مانند آیات قرآن و احادیث بود که در قالب مفاهیمی چون "جهاد مقدس" و "دفاع از تشیع" تبیین می‌شد. این پژوهش با تمرکز بر این رویکرد آیه‌نگارانه، به بررسی مسئله اصلی می‌پردازد که تاریخ‌نگاران صفوی چگونه با استفاده از آیات قرآن، جنگ‌های شاه اسماعیل با ازبکان را روایت کرده‌اند و این شیوه چه تأثیری بر مشروعیت حکومت صفوی و شکل‌گیری هویت شیعی آنها داشته است؟ این پژوهش با استفاده از روش توصیف وتحلیل، محتوای کیفی متون تاریخی صفوی را مورد بررسی قرار داده است. یافته‌های مطالعه نشان می‌دهد که تاریخ‌نگاران صفوی با استفاده از آیات قرآن، روایت‌هایی را ایجاد کرده‌اند که در آن، شاه اسماعیل به‌عنوان رهبر الهی معرفی شده و ازبکان به‌عنوان دشمنان دین و مخالفان نظم الهی ترسیم شده‌اند. این رویکرد نه‌تنها به مشروعیت‌بخشی حکومت صفوی کمک کرده، بلکه در تقویت هویت شیعی و ایجاد گفتمان سیاسی-مذهبی مؤثر بوده است.