امنیت انسانی و سرمایۀ اجتماعی (شاخصهای پیونددهنده)
نویسندگان
1 استادیار، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/jscm.2017.242189.1455چکیده
مفهوم نوین امنیت انسانی در سالهای اخیر همزمان با موج گرایش دولتها به اتخاذ استراتژیهای جدید در راستای توسعة پایدار و بهصراحت با گزارش سال 1994 مرکز توسعة سازمان ملل متحد به جامعة جهانی معرفی شد که در هفت بُعد خود (اقتصادی، غذایی، بهداشتی، زیستمحیطی، فردی، اجتماعی و سیاسی) سیاستهای کلی دولتها را تحت تأثیر قرار داد. در مباحث جامعهشناختی نیز همزمان، با معرفی سرمایة اجتماعی، منبعی نوظهور و تأثیرگذار بر رفتار کنشگران در جامعه شناسایی شد که با اصلیترین مؤلفههای خود یعنی اعتماد، هنجارها و شبکههای اجتماعی نقش مؤثری بر عملکرد و فعالیت افراد جامعه در عرصههای گوناگون ایفا میکند. با توجه به رابطة فعال و بیتردید این دو مفهوم در حوزة علوم انسانی و با عنایت به تمرکز پارادایم امنیت انسانی بر تأمین امنیت افراد که کنشگران اصلی عرصة اجتماع میباشند، در هفت بُعد از تهدیدها، آثار متقابل امنیت انسانی و سرمایۀ اجتماعی در عرصة اجتماع در ساحتهایی مانند همبستگی و امنیت اجتماعی، سلامت روانی و امنیت فردی، محیط زیست، مشارکت و امنیت سیاسی، جرم و حمایتهای کیفری، اعتماد و حس امنیت قابل مطالعه است.