مقایسه تاثیر تمرین هوازی و مصرف ارلیستات بر گرلین آسیل دار، انسولین و گلوکز مردان چاق

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری سیاست غذا و تغذیه، گروه تغذیه جامعه، دانشکده علوم تغذیه و رژیم درمانی ، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران ایران

3 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، مرکز تحقیقات بیماری‎های عصبی، عضلانی و اسکلتی دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران

4 استادیار گروه فیزیولوژی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

5 استادیار گروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شرق، تهران، ایران

6 استادیار فیزیولوژی ورزش، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.22038/mjms.2019.18591
چکیده

مقدمه: کنترل اشتها بر چاقی تاثیر گذار است و گرلین مترشّحه از معده نقش مهمی در تعادل انرژی و چاقی دارد. هدف این پژوهش مقایسه تاثیر تمرین هوازی و مصرف ارلیستات بر گرلین آسیل دار، انسولین و گلوکز مردان چاق بود.روش کار: تعداد 48 آزمودنی چاق جوان (سن 14/2±56/ 21، شاخص توده بدن 21/3±9/33)  با استفاده از فراخوان و اطلاع از شرایط پژوهش،به روش نمونه گیری  هدفمند و بصورت کارآزمایی بالینی  با طرح پیش آزمون و پس آزمون و بصورت یک سو کور انتخاب شدند، بصورت  تصادفی در چهار گروه 12 نفری مصرف ارلیستات، تمرین هوازی، تمرین+ ارلیستات و شاهد قرار گرفتند. آزمودنی‎های گروه ارلیستات و تمرین+ارلیستات، روزانه سه کپسول 120 میلی گرمی ارلیستات مصرف نموده و گروه‎های تمرین+ارلیستات و تمرین هوازی، برنامه تمرین را به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه با شدت کار 55 تا 60 درصد ضربان قلب هدف به مدت 25 دقیقه اجرا نمودند. سطح گرلین آسیل دار و انسولین به روش الایزا و گلوکز با استفاده از روش آنزیمی کولوریمتریک اندازه گیری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها،  برای مقایسه نتایج قبل و بعد در هر گروه از آزمون آماری t  همبسته و برای مقایسه نتایج گروه ها با یکدیگر از آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنس داری 0.05 استفاده شد.نتایج: گروه‎های تجربی افزایش معنی داری در گرلین اسیل دار و کاهش معنی داری در انسولین و گلوکز نشان دادند (001/0=P). همچنین نتایج آزمون آنالیز واریانس یکطرفه نشان داد که تفاوت معنی داری در متغیر ها در بین گروه‎های ارلیستات، تمرین و تمرین+ ارلیستات وجود ندارد (216/0 P= ).نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین هوازی و مصرف ارلیستات ذخائر انرژی بدن را کاهش می دهد و با افزایش سطح ترشح گرلین آسیل دار، منجر به تحریک رفتار دریافت غذا و تعادل انرژی می شود.