ادوات و ساختار ارتش ایران از ابتدای حکومت ساسانیان تا پایان حکومت علویان
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران
2 استادیار گروه تاریخ، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای تاریخ اسلام، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران
doi
10.22034/hsow.2024.2022053.1532چکیده
وجود دستگاه نظام و نظامیگری در همه دولتها و حکومتها از اهمیت فراوانی برخوردار است. ازاینرو، بیشتر حکومتها، وجود نیروهای نظامی را برای بقای ملی خود ضروری میدانند. داشتن آمادگی نظامی هر حکومتی که در سایه وجود یک نظام قدرتمند به وجود میآید، از عناصر اصلی استحکام ملی و استواری و تداوم آن نظام است. حکومتهای ایرانی از ساسانیان تا پایان علویان به جهت شرایط جغرافیایی و سیاسی، نیاز به یک دستگاه نظامی قوی داشتند. تاریخ ارتش ایران در این دوران شاخصههایی از تحولات فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و نظامی را نشان میدهد که در مواجهه با چالشهای مختلف، نیروهای نظامی ایران تطور یافتهاند. این نوشتار به دنبال پاسخ به این سؤال است که وضعیت ساختار و ادوات ارتش ایران از ساسانیان تا پایان علویان چگونه بوده است؟ یافتهها نشان میدهد باتوجهبه تداوم و استمرار روش نظامی از ساسانیان به دوره اسلامی ارتش ایران در طول این دوره به یک نهاد مؤثر و تطابق یافته تبدیل شده و نقش بارزی در امور نظامی و حفظ امنیت داشته است. باتوجهبه ماهیت بنیادی موضوع این پژوهش در مطالعات تاریخی و نیز تحلیلی – توصیفی بودن نوع پژوهش حاضر و با استفاده از منابع کتابخانهای صورتگرفته است.