نقش نامآوری کارفرما در ایجاد سرمایۀ اجتماعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 استاد، گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
3 استادیار،گروه مدیریت دولتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
4 استادیار،گروه مدیریت صنعتی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.22059/jscm.2017.234538.1378چکیده
پژوهش حاضر بررسی میکند چگونه مسئولیت اجتماعی سازمان از طریق تبدیلشدن به نامآوری کارفرما میتواند به سرمایة اجتماعی تبدیل شود. برای دستیابی به این هدف، شرکتکنندگان پژوهش، دانشجویان شاغل به تحصیل مقطع دکتری دانشکدة مدیریت و حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی قزوین طی سالهای 1391 تا 1395بودند که به روش نمونهگیری تصادفی ساده، 161 نفر از آنها انتخاب شدند. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوة گردآوری دادهها، توصیفی - همبستگی است. بهمنظور آزمون فرضیههای پژوهش، دادههای مورد نیاز از طریق پرسشنامه جمعآوری شد. برای بررسی روایی، روایی محتوا، همگرا و واگرا اجرا شد. شاخص پایایی، توسط دو شاخص آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی بررسی و تأیید شد. در پژوهش یادشده برای آزمون فرضیههای پژوهش مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) بهکار گرفته شد یافتههای پژوهش، اثر مستقیم مسئولیت اجتماعی سازمان بر سرمایة اجتماعی را رد کرد، اما آثار مستقیم نامآوری کارفرما، رضایت مخاطبان درونی و تصویر مخاطبان بیرونی بر سرمایة اجتماعی تأیید شد. همچنین، اثر غیرمستقیم مسئولیت اجتماعی سازمان از طریق نامآوری کارفرما، رضایت مخاطبان درونی و تصویر ذهنی مخاطبان بیرونی، اثر غیرمستقیم نامآوری کارفرما به واسطة رضایت مخاطبان درونی و تصویر ذهنی مخاطبان بیرونی، اثر غیرمستقیم نامآوری کارفرما از طریق رضایت مخاطبان درونی، اثر غیرمستقیم رضایت مخاطبان درونی به واسطة تصویر ذهنی مخاطبان بیرونی، بر سرمایة اجتماعی تأیید شد.