بررسی و تحلیل تاکتیکهای نظامی عصر صفوی؛ شاه اسماعیل تا شاه عباس اول (1038-907 ق.)
نویسندگان
1 دکترای تخصصی تاریخ ایران دوره اسلامی، استادیار، گروه تاریخ، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر.
2 دکترای تخصصی تاریخ ایران دوره اسلامی، استادیار بازنشته، گروه تاریخ، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، تهران
doi
10.52547/HSOW.4.2.75چکیده
عوامل متعددی چون عامل ساختاری، سیاسی، اقتصادی و تاکتیکی در قوّت و ضعفِ قوای نظامیِ صفویان مؤثّر بود که هر یک مجالی جداگانه برای ارزیابی میطلبد. نوشتار حاضر به نقش و تأثیر عامل تاکتیکی در کامیابیها و ناکامیهای نظامیِ صفویان پرداخته است. در این مقاله، با بهرهگیری از روش تاریخی (توصیفی ـ تحلیلی) میخواهیم به این پرسش پاسخ دهیم که ارتش صفوی در جنگها از چه تاکتیکهای رزمی استفاده میکرد و این شیوهها در شکستها و پیروزیهای نظامیِ صفویان چه نقشی داشت؟ یافتههای تحقیق نشان میدهد که صفویان عمدتاً با توجه به مقتضیّات زمانی و مکانی، موقعیت آفند یا پدافند، عِدّه و عُدّه و سایر شرایط، تاکتیکهای جنگیِ متناسب با آن را برمیگزیدند که مهمترین آنها عبارت بود از: جنگسلطانی، جنگهای نامنظم، جنگ قلعه، نبرد شهری و امحاء منابع. گرچه صفویان با درنظرگرفتن جوانب امر، عموماً در اتّخاذ بهترین شیوۀ جنگی، کامیاب بودهاند، بعضاً شیوههای نظامیِ برترِ حریف، در کنار بروز برخی اشتباهات محاسباتی و در پی آن، اتّخاذ شیوۀ جنگیِ نامناسب، هزینههای گزافی برای کشور و حکومت در حوزههای مختلف در پی داشته است.