ارائه الگوی کمی پویندگی (تحرک) نظام آموزشی (مطالعه موردی دانشگاههای کرمانشاه)
نویسندگان
1 عضو هیات علمی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.
2 عضو هیات علمی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.
4 عضو هیات علمی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22118/edc.2019.201754.1149چکیده
هدف پژوهش حاضر تبیین مدل پویندگی و تحرک نظام آموزش عالی در دانشگاههای شهر کرمانشاه است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی - پیمایشی است. جامعه آماری شامل 330 نفر از کارکنان دانشگاههای استان کرمانشاه است که با استفاده از نمونهگیری سهمیهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه است. روایی (صوری) و پایایی (ضریب آلفای کرونباخ) پرسشنامهها حاکی از آن هستند که ابزارهای اندازهگیری از روایی و پایایی خوبی برخوردار هستند. نتایج حاصل از آزمون فرضیات توسط نرمافزار SMART-PLS و با استفاده از آماره آزمون t و ضرایب مسیر (β)، نشان میدهد که شرایط زمینهای بر پویندگی نظام آموزشیبه میزان 732/0 بیشترین تأثیر و شرایط علی به میزان 564/0کمترین میزان اثرگذاری را دارد. پیشنهاد میشود که بهمنظور ارتباط بین دانشگاه و صنعت دورههای آموزشی و یاددهی کاربردی برای جامعه و خانوادهها و حضور در بطن زندگی اجتماعی مردم بهعنوان رهبران علمی جامعه افزایش یابد.