رودخانههای عراق و استراتژیهای نظامی عباسیان( 334-132ه.ق)
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ دانشگاه یاسوج
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد تاریخ اسلام
doi
10.52547/HSOW.3.4.23چکیده
خلفای عباسی قرنها با کنترل و تأمین امنیت عراق و سرزمینهای اطراف آن، مرکز خلافت خویش را به منطقة تجاری امن تبدیل کردند. این رونق اقتصادی وامدار چند عامل بود: دوری از مخالفان حکومت و پایگاههای آنان؛ نزدیکی به حامیان خویش؛ موقعیت جغرافیای سیاسی بغداد در نزدیکی به دو رودخانهی بزرگ دجله و فرات. این رودخانهها و آبراهههای متعدد آن، برای عباسیان دو استفادة مهم داشت: 1.استفادة تجاری؛ 2.استفادة نظامی. البته مهمترین کاربرد رودخانهها برای عباسیان، استفادههای نظامی و استراتژیک برای سرکوب شورشیان داخلی و خارجی بود. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی- تحلیلی تاریخی با اتکاء به شیوهی گردآوری اطلاعات از منابع تاریخی، در پی پاسخگویی چند پرسش است: اهمیت نظامی رودخانههای عراق عرب برای خلافت عباسیان چه بود؟ و آنان چه راهبردها و شیوههای جنگی در رودخانههای عراق داشتند؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد که رودخانههای عراق از جمله دجله و فرات برای عباسیان به چند دلیل حائز اهمیت بودند: تسلط بر راههای تجاری و ارتباطی، و دوری از مراکز مخالفان حکومتی. آنان برای غلبه بر این شورشیان از شیوههای تهاجمی و بازدارندهی مختلفی بهره میگرفتند از جمله: شبیخون زدن، سیستمهای جاسوسی و اطلاعاتی، تهاجمات ناگهانی، خدعه و نیرنگ، به کار بردن علائم و پرچمها، و جنگ روانی.