اثر کوتاهمدت دو نوع تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطح پلاسمایی TNF-α، IL-6،CRP و نیمرخ لیپیدی زنان دارای اضافهوزن
نویسندگان
1 استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی
2 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد کرج
3 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد دامغان
4 کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد ساری
5 دانشیار بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
doi
10.22059/jsb.2017.128575.963چکیده
هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر چهار هفته تمرین تناوبی با شدت بالا با تحمل وزن و بدون تحمل وزن بر عوامل التهابی TNF-α, IL-6، CRP و نیمرخ لیپیدی بهعنوان عوامل پیشگیری احتمال ابتلا به بیماری قلبی- عروقی در زنان دارای اضافهوزن بود. شانزده زن غیرورزشکار (سن 5±30 سال، وزن11/13±48/75کیلوگرم، قد 59/2±50/165سانتیمتر و شاخص تودۀ بدنی20/4±73/27 کیلوگرم بر متر مربع) داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنیها در دو گروه تمرین تناوبی با شدت بالا (آزمون بیهوازی رست) و آزمون بیهوازی وینگیت بهصورت تصادفی تقسیم شدند، و به مدت 4 هفته و هفتهای 3 جلسه (بین 3 تا 6 آزمون رست یا وینگیت در هر جلسه) تمرینات خود را انجام دادند. 24ساعت قبل و 24 ساعت پس از پایان تمرینات نمونههای خونی از آزمودنیها گرفته شد و نتایج با استفاده از آزمون کولموگروف اسمیرنوف، تحلیل کوواریانس و t وابسته در سطح معناداری 05/0P< تجزیهوتحلیل شد. نتایج کاهش معنادار میزان پلاسمایی TNF-α، IL-6 و CRP و بهبود نیمرخ لیپیدی (بهجز HDL-C) را در هر دو گروه تمرینی نسبت به قبل از شروع تمرینات نشان داد( 05/0(P<. هرچند پس از دوازده جلسه تمرین، تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینی در عوامل التهابی و نیمرخ لیپیدی اندازهگیریشده مشاهده نشد (05/0<P)، نتایج بیانگر آن است که حتی دورههای کوتاهمدت تمرینات تناوبی با شدت بالا میتواند مقادیر عوامل التهابی مرتبط با بیماریهای قلبی- عروقی را کاهش دهد، هرچند نوع تمرینات از منظر تحمل وزن یا بدون تحمل وزن تفاوت معناداری را ایجاد نمیکند.