نقش و جایگاه طوایف کرد در جنگهای شاه تهماسب صفوی با عثمانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی تاریخ ایران بعد از اسلام گروه تاریخ دانشگاه شیراز
2 دانشیار و عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه شیراز
doi
چکیده
در دوره شاه تهماسب اول (930ـ984 ق)، صفویان چهار جنگ بزرگ با عثمانی را متحمل شدند. از آنجا که مناطق کردنشین، حایل میان ایران و عثمانی بود، کردها نیز ناخواسته در این جنگها وارد شده و به ایفای نقش پرداختند. لذا با توجه به نقش تعیینکننده طوایف کرد در این تقابل، پاسخ به این پرسش که کردها چه رویکردی به نبردهای مزبور داشتند؟ هدف بنیادین این تحقیق میباشد. یافتههای پژوهش بیانگر آن است که رویکرد کردها، مبتنی بر عوامل سیاسی و اقتصادی تأثیرگذار بود و با سیاستهای اعمالی صفویان و عثمانیها نسبت به طوایف کرد پیوندی تنگاتنگ داشت. از اینرو، با توجه به موقعیت جغرافیایی مناطق کردنشین، دو حکومت مذکور در صدد برآمدند، با اعمال سیاستهای مصلحتاندیشانه، از توان نظامی کردها و جایگاه راهبردی کردستان برای تغییر سرنوشت جنگ به سود خویش بیشترین بهره را ببرند. در نهایت دستآورد این دوره از رویاروییها، برای صفویان حفظ استقلال و قلمرو سیاسی ایران و برای عثمانیها تسلط بر بینالنهرین و رسیدن به سواحل خلیج فارس و برای کردها ابقای امارتهای محلی آنان بود. تدوین این پژوهش با بهرهگیری از منابع کتابخانهای و به روش توصیفیـ تحلیلی صورت پذیرفته است.
